Rambo (2008)

Þetta er fjórða Rambo myndin og sú fyrsta sem Stallone leikstýrir sjálfur. Kallinn er 62 ára en virðist ekkert vera að hægja á sér eftir nýja Rocky mynd og Rambo 5 líklega 2010. Fyrir þessa mynd og Rocky 6 voru margar efasemdaraddir en Sly lét ekki bugast og sem betur fer segi ég. Rocky Balboa var góð en Rambo er geðveik! John Rambo er ekki látinn virka yngri en leikarinn. Hann er reyndur, hefur séð allt, prófað allt og ...drepið allt. Eins og með aðrar 80´s og 90´s myndir er alltaf spurning hvort það takist að nútímavæða hetjuna. Að mínu mati tókst það hér betur en t.d. Die Hard 4. Handritið er einfalt en virkar nógu vel. Það er magnað að horfa á menn tætast í sundur, maður getur bara brosað. Þetta er nákvæmlega það sem ég vildi fá út úr nýrri Rambo mynd.

Skv. imdb eru 236 manns drepnir í myndinni!

John Rambo(Sylvester Stallone) snýr aftur eftir tuttugu ára fjarveru og í þetta sinn gengur hann berserksgang í Tælandi í björgunarleiðangri. Hann hikar ekki við að drepa óvinina og útlimir bókstaflega þyrlast út um allt. Maður verður að hrífast af því hvað Stallone er góður í þessu hlutverki. Hann gerir Rambo svalan í þunglyndi sínu. Betur get ég ekki orðað það. Þessi mynd Rambo 4 líður talsvert þó fyrir slappa sögu og skort á hnyttnum frösum en bætir það upp með að vera ekkert smá grimm og miskunnarlaus og einnig er myndatakan mun betri en í gömlu Rambo myndunum. Þessi mynd gerir mikið fyrir Rambo seríuna og finnst mér hún persónulega vera betri en Die Hard 4 og Indiana Jones 4. Mæli með þessari.

Ég skil ekki fólk sem fer á Rambo og vælir yfir því að það vanti í myndina óskarsverðlaunaleik, társkapandi dramatík og einhvern svakalegan og óvæntan söguþráð sem aldrei hefur áður sést á hvíta tjaldinu. Ég mæli með að slíkt fólk horfi á Godfather eða Shawshank Redemption. En fyrir þá sem vilja svakalega byssubardaga, sprengingar og brútal hasar, þá er þetta svo sannarlega myndin fyrir ykkur. Söguþráður og dramatík eru látin liggja milli hluta, enda ganga Rambo myndirnar ekki út á það. Hér er testosterón í hámarki, Rambo sallar niður heilar herdeildir með 50 kalíbera vélbyssu, rífur barka úr mönnum eða afhausar þá með sveðju. Þetta er brútal mynd, splattermynd myndu sumir segja, en ég er hins vegar á þeirri skoðun að það hvað hún er brútal gerir hana raunverulegri fyrir vikið. Hér sést hvað gerist þegar fólk lendir í sprengingum, eða verður fyrir stórum byssukúlum, sem ekki sést oft í kvikmyndum. Ennfremur er viðbjóðslegri meðferð óbreyttra borgara í stríði, gerð góð skil og myndin fær mann til að hugsa út í hversu hörmulegt ástand er víða í heiminum, miklu hörmulegra en sést á þeim fréttamyndum sem til okkar berast. En ólíkt raunveruleikanum þá fá hinir ómannlegu viðbjóðir (sem allt of víða finnast á okkar jarðkringlu) makleg málagjöld í þessari mynd, og í stað þess að fyllast viðbjóði þegar maður sér þessa menn í nærmynd að tætast í sundur, þá fagnar maður og óskar sér svipaðra örlaga til allra "starfsbræðra" þeirra.Myndin kemur ákveðnum pólitískum áróðri til skila, án þess þó að vera einhver yfirdrifin áróðursmaskína fyrir hernaðarbrölt Bandaríkjamanna, eins og allt of margar myndir virðast gera. Hún er flott, bæði sjónrænt og hljóðrænt, heldur manni límdum við sætið allan tímann og maður gengur mjög sáttur út. Þessi mynd hefur ótvírætt skemmtanagildi og maður fær vel fyrir aðgangseyrinn, ég sé enga ástæðu til að gefa henni minna en fullt hús.