The Island (2005)

Það er fátt sem ég þoli minna en Michael Bay, leikstjóra þessarar myndar. Tilhugsunin um hann fær hjartað til að pumpa blóði hraðar eins og það vilji drekkja honum og öllum líkum leikstjórum í útsprautuðum líkamsvessum; eitthvað sem Bay sjálfur sér líklega fyrir sér sem góðan dauðdaga miðað við blóðflóðið í Bad Boys myndunum. En eitthvað hefur gerst hér, hann hefur í fyrsta sinn á ferlinum fengið gott handrit í hendurnar, og myndin fjallar um afskaplega merkilegt málefni, annað 'first' í ferli hans. Þó trúi ég varla að Bay hafi einverja hugmynd um hvað sé átt við með orðinu 'clonus', og sé aðallega að hugsa um hasarinn og útlitið, sem að er frábærlega gert eins og alltaf í hans myndum. Því færist myndin saman á furðulegan hátt í eitthvað sem hægt er að horfa á án klígju, og verður hin fínasta afþreying með slettu af hugsun á bakvið.

The Island er nýjasta mynd leikstjórans Michael Bay, sem er hvað frægastur fyrir myndir sem að sýna mikinn action og miklar sprengingar. Þó að sama formúlan gildi í þessari mynd og í hinum myndum hans Michaels, þá er hann með mun meiri áhugaverðari sögu heldur en hann er með í öllum hinum myndunum. Actionið í myndinni er rosalegt, eins og að venju. Brellurnar eru í fína lagi, þó stundum augljósar. Leikurinn í myndinni er ekkert spes, en það er ekkert sem að maður pælir í þegar kemur að svona myndum. Þessi mynd er með þeim betri sem að Michael hefur sent frá sér. Hún nær þó ekki að toppa The Rock. Ef ég ætti að setja hana á lista, þá er hún í 2-3 sæti með Bad Boys 1. Ef þið eruð mikið fyrir action myndir, þá mæli ég eindregið með að þið skellið ykkur á The Island. 3 stjörnur í bókina hjá mér.

Úff... Tómur arfi.



Fyrsti hálftíminn er þokkalegur, þó hann minni án efa töluvert mikið á Logan's Run (og að hluta THX-1138). Er meir að segja nokkuð góður miðað við Michael Bay mynd.

Vandamálið er hins vegar restin af myndinn, sem er jú Michael Bay mynd.

Handritið var endurskrifað til að þóknast Bay (upphaflega handritinu var eiginlega hent, höfundinum borgað fyrir að fara og svo allt endurskrifað til að koma fyrir eltingaleikjum og sprengingum).

Ewan McGregor og Scarlett Johansson hafa voða lítið að gera annað en að hlaupa og stara á heiminn eins og naut á nývirki og munu margir án efa furðast yfir því að þau skuli hafa tekið þátt í þessu (þau skrifuðu víst undir samninginn eftir að hafa lesið upphaflega handritið, en ekki ruslið sem var svo unnið úr því).

Michael Clarke Duncan er í örlitlu hlutverki og er fullkomlega sóað. Sama má segja um Steve Buscemi sem þó fær mig alltaf til að brosa.

Það er bara of mikið um rökvillur og aðra Bay'isma í þessarri mynd til að hægt sé að njóta hennar.

Eyddu frekar peningunum í jógúrtdollu, sú ánægja endist lengur.

Ein stjarna fyrir Scarlett... tveggja klukkustunda kyrrmynd af henni væri betri en þessi ræma.

Michael Bay, maður sem margoft hefur misstigið sig gegnum ferilinn, tekst loksins að gera eitthvað rétt. The Island hefur reyndar flest öll einkenni og minnismerki sem fylgja þessum leikstjóra, en munurinn er nú sá að innihaldið er ekki grafið undir fetum af stílbrögðum. Söguþráðurinn er mjög skemmtilegur, og fer glæsilega af stað. Síðan í seinni hálfleik skiptir myndin heldur betur um gír og verður að dúndur rússíbana og hægir sjaldan á sér. Ég hef alltaf getað hrósað Bay að því leyti að hann hefur gott auga fyrir hasar, hraða og stíl, en í gegnum tíðina virðist eins og hann leggi ekki áherslu á neitt annað, og á endanum kæfir hann restina sem að lokum leiðir til þess að hún getur orðið óbærileg til áhorfs. Sem betur fer er svo ekki tilfellið með The Island. Vissulega eru ýmsar senur sem stíga langt fram yfir línu hallærisleikans (hvort sem það eru glataðir one-linerar eða ótrúverðug áhættuskot), en í samanburði við ræmur á borð við Armageddon, Pearl Harbor og jafnvel Bad Boys II er hún nokkuð örugg, og maður spyr sig hvort það hafi ekki bara verið áhrif Jerrys Bruckheimer sem olli svokölluðum gæðum þessara fyrrnefndu titla, en hann er í þetta sinn fjarverandi (eitthvað sem ég tel vera gleðifréttir). Annað sem hefur einkennt fyrri Bay-myndir mjög svo áberandi er lengdin. Það þarf vart að taka dæmi í þetta sinn, enda skríða flestar myndir hans yfir tvo klukkutíma, en í flestum tilfellum eru þær fáránlega langdregnar. Lengd þessarar myndar er kannski stundum örlítið teygð, en það er erfitt að sjá nákvæmlega hvar hægt væri að stytta hana, þar sem hún virðist þjóna hverri senu mjög vel með mikilvægum upplýsingum. Það er líka kostur að leikstjórinn hafi almennilega góða leikara í forgrunni (veit ekki hvort að ég færi alveg að setja t.d. Martin Lawrence eða Ben Affleck í þann flokk). Ewan McGregor stendur sig vel, og virðist hafa bætt sig töluvert í ameríska hreiminum. Sömuleiðis er Scarlett Johansson fín. Saman eru þau trúverðug fyrri helminginn, og það skiptir einna mestu máli, því eftir það gera þau lítið annað en að hlaupa um frá einum stað til annars. Sean Bean er reyndar ekki vitund eftirminnilegur, og mér finnst eins og ég hafi séð hann í þessu hlutverki margoft áður (Goldeneye, Don't Say a Word, National Treasure... þið fattið mig). Steve Buscemi er samt brilliant þrátt fyrir skömmustulega lítið hlutverk, ekki nauðsynlega vegna frammistöðu, heldur er hann bara svo helvíti fyndinn, eins og honum er lagið. Hvað hasaratriðin varða er lýsingin mín nokkuð standard. Eltingarleikirnir eru reyndar bráðskemmtilegir, jafnvel þótt að hvert einasta ofbeldisatriði í myndinni sé umvafið hinu dæmigerða músík-vídeó-lúkki þar sem hraðar klippingar, öfgakennd sjónarhorn og "extreme" keyrsla spilar stóran þátt. Þetta er ekki annað en partur af mikilli tísku, en í þetta sinn fannst mér þessir effektar passa nokkuð vel, og það kemur sjaldan fyrir. Það er kannski einn minniháttar hlutur í þessari mynd sem virkar hálf absúrd og bara vægast sagt hallærislegur, og það eru allar þessar földu (eða hvað?) auglýsingar sem skjóta upp kollinum hér og þar. Vörumerkin eru sumstaðar alltof áberandi, svo þetta lítur ekki út fyrir að vera neitt annað en gimmick. Sem poppkornsmynd hefur The Island mest allt sem slík þarf, og jafnframt gengur hún ágætlega upp sem hálfgerður sci-fi þriller. Það er kannski óneitanlegt að í höndum einhvers annars hefði hér getað orðið hágæðamynd á ferðinni. Svo má vera, en mér finnst þetta tilvalið verk fyrir Bay, og álit mitt á manninum hefur aukist rosalega. Þetta er að mínu mati skemmtilegasta og mest spennandi mynd sem hann hefur gert síðan The Rock (eina myndin eftir hann sem ég tel vera mjög góð), og það segir nokkuð mikið. Ekki búast við einhverju af Minority Report-kalíber, og endilega gefið leikstjóranum smá séns. 7/10

Fyrsta myndin sem Michael Bay gerir án hinum alheilaga framleiðanda Jerry Bruckheimer sem gerði með honum meistaraverkin eins og Armageddon og Pearl Harbour er þessi mynd sem heitir The Island. Auðvitað hafði ég litlar sem engar væntingar fyrir þessari mynd, og eftir að ég sá frekar slappa treilera varð ég fullviss um að The Island væri jafn ómerkileg og fyrri meistaraverkin hans Michael Bay. Það er þó augljóst eftir að hafa séð myndina að Bruckheimer hafði mikil áhrif á fyrri myndir Michael Bays þar sem The Island er líklega besta myndin hans Bay hingað til fyrir utan mögulega The Rock frá 1996. Söguþráður myndarinnar minnir mig mikið á Logan´s Run, Lincoln 6-Echo (McGregor) er einræktað eintak af alvöru manneskju sem býr með þúsundum öðrum eintökum af öðru fólki í stöð sem á víst að vera ein seinasta sem mönnuð er. Þar þekkir hann Jordan (Johannson) og þau eru mjög náin en ekki eru leyfð of náin sambönd, og svo er Dr. Merrick (Bean) sem er yfirlæknirinn og heilinn bakvið stöðina. Reglulega eiga sér stað Lottó sem ákveða hverjir heppnu einstaklingar fá að yfirgefa stöðina og flytja á eyjuna sem er seinasta paradísin á mengaðri Jörðinni og eitt skiptið er besti vinur hans hún Jordan valin og þegar Lincoln kemst að hræðilega sannleikanum að eyjan er gabb og að fólkið sem er valið er notað í hrottalegum vísindalegum tilraunum þá reynir hann að koma sér í burtu með stelpunni Jordan en á eftir þeim eru undirmenn fyrirtækisins þar sem ef sannleikurinn myndi koma í ljós myndi fyrirtækið fara á hausinn. Fyrri helmingur myndarinnar bauð upp á mikla möguleika, myndin var mun vísindaskáldsögulegri en ég bjóst við og sagan varð athyglisverðari með hverri mínútu. Handritið var gáfulegt og fullt af góðum hugmyndum, samræðurnar allar virkuðu og persónurnar voru frekar merkilegar. Það sem mér fannst toga myndina niður var seinni helmingurinn sem er ekki lengi í að sökkva í ótrúverðleikann, því þá komu fram sönn Michael Bay einkenni. Hasaratriðin urðu algengari frekar en sögumarkmiðin og þau voru alltof mörg og flestöll virkuðu frekar illa sem hluti af sögunni. Það var eins og myndin tók snögga beygju, hætti að vera vísindaskáldsaga og fór beint í hasarmynd, kannski átti fyrri hlutinn að vera stór uppbygging að seinni hlutanum? Ef svo þá fannst mér það ekki virka, eða kannski var ég kominn með einhverja ákveðna hugmynd af myndinni eftir fyrri hlutann. Persónulega held ég að myndinni hefði gengið mun betur ef hún hefði farið vísindaskáldsöguveginn í stað eintóms hasars. The Island er líka eins og aðrar Bay myndir, mjög mikið í stíl MTV, klippingarnar og tónlistin, þó alls ekkert slæmt en það varð svolítið pirrandi eftir sem lengur leið af myndinni. Ég veit ekki hve margar klippingar voru á sekúndu en það gæti verið nýtt met. Ewan McGregor stendur sig mun betur í bandaríska hreimnum en hann gerði í Black Hawk Down, þá var hann mjög ótrúverðugur en núna var alls ekkert að honum, hann stóð sig mjög vel. Scarlett Johannson er aldrei léleg heldur, hún í alveg jafnfínu ástandi og McGregor. Mér fannst mjög gaman að pæla í ástæðunni að hafa allt fólkið í þröngum hvítum spandex-göllum. Er þetta listrænt val eða hefur þetta eitthvað að gera með listsemdir unga fólksins? Hver vill ekki sjá Ewan McGregor eða Scarlett Johannson í þröngum og áberandi spandex búningum? Eins og ég hef sagt þá finnst mér The Island vera að einhverju leiti sóun á möguleikum en þar sem ég hafði nákvæmlega engar væntingar fyrir þessari mynd þá er ég að engu leiti vonsvikinn því myndin er mjög fín og alveg þess virði að sjá. Það er meirað segja möguleiki að ég fái hana á DVD einn daginn.