Team America: World Police (2004)

Ég veit að fæstir eru sammála mér en mér fannst þessi mynd ekki vera nógu og góð, ræðan í endanum var drepfyndin, það voru líka nokrrir góðir punktar í þessari mynd, en samt fannst mér hún ekki ganga nógu vel upp. Það er ekkert útaf því að myndin er bara gerð með strengjabrúðum, mér fannst það takast rosalega vel að gera myndina með strengjabrúðum, jafnvel stundum heldur maður að þetta séu bara venjulegar dúkkur en ekki strengjabrúður. Þessi mynd fjallar um mann sem heitir Gary Johnston og hann syngur í Broadway söngleik sem heitir AIDS(það var líka góður punktur). Einn daginn þá kemur maður og bíður honum vinnu í Team America sem hópur sem fer út í heim og drepur hryðjuverkamenn. Fyrst neitar hann að starfa hjá Team America en hættir síðan við og byrjar að vinna hjá Team America. Verkefni þeirra er að stoppa Kim Jong Il sem er brjálaður einræðisherra í Norður-Koreu að rústa heiminum. Ég ætla ekki að segja neitt meira núna um söguþráðinn svo ég eyðileggi ekki fyrir þeim sem hafa ekki séð þessa mynd, ég gef henni tvær og hálfa stjörnu.

Ég fór á þessa mynd vitandi að ég ætti að sleppa öllu skynsamlegu og rökhugsandi. Ef þú gerir það sama þá áttu eftir að elska þessa mynd. Lögin, grínið af BNA, brúðurnar og talmál Albana, Frakka, Kóreumanna og S-Ameríkumanna eru snilld. Myndin fjallar um gengi sérsveitarfólks sem er uppfullt af föðurlandsást.

Myndin er eins og einn langur South Park þáttur. Þó er ekki gaman að horfa á sama grínið í 98 mín.

Team America: World Police er samnefni yfir snilldar grínmynd. Ég hélt einu sinni að ég hafði séð allt, ég hélt einu sinni að yfir línuna væri löngu búið að stíga yfir en þá koma þeir Trey Parker og Matt Stone og grjörbreyta skilgreiningu siðleysis og lo... sakleysinu er útrýmt. Viðbjóður, dónatal og kjaftæði verður annað orð yfir grín þar sem Team America er ein fyndnasta mynd sem ég hef nokkurn tíman séð. Ég hef aldrei legið jafn oft og jafn lengi eins og á þessari mynd. Ég var hissa hve góð myndatakan var í myndinni, en þegar ég fattaði að Bill Pope gerði hana sá sami og gerði Matrix, þá rann allt saman. Notkun brúða er gullmoli, en ég bara vona ekki að einhverjir fara að herma eftir of mikið og gera það illa. Það er gert grín af fult af frægu fólki og það fyndnasta var Matt Damon. Team America í söguþræði er samansafn af Kana-patriotisma-klisjum sem eru allstaðar í Michael Bay myndum, Hans Zimmer tónlist (eftir Harry Gregson-Williams) og frábærum lögum líkt og í South Park. Team America er ógleymanleg mynd.

Stundum getur það verið æskilegt að setjast niður, halla sér aftur, slökkva á heilanum og veltast úr hlátri yfir húmor á hinu lægsta og hugsanlega barnalegasta stigi og tómri smekkleysu. Team America er einmitt þannig mynd, og rúmlega það. Allt það sem höfundar South Park-þáttanna eru þekktir fyrir, því skella þeir inn í vitleysuna og hrista duglega úr formúlum hasarmynda og koma með virkilega djörf skot á fræga fólkið og fjölmargt annað kostulegt. Það gerist varla frumlegri skemmtun en þetta, a.m.k. hvað grínvitleysu varðar. Reyndar fannst mér myndin ganga mun betur upp sem hálfgerð stæling á dauðþreyttum, Bruckheimer-legum poppkornsmyndum heldur en sem nokkurs konar satíra á stjórn Bandaríkjanna eða pólitík almennt. Eins og ég áður tók fram þá er húmorinn ekki á mjög siðferðilegu plani, en þegar öllu er á botninn hvolft hefur siðferði hvort eð er aldrei verið sterkasta hlið þeirra Trey Parkers og Matt Stone. Engu að síður hló ég eins og brjálæðingur oft á tíðum, og um leið og maður er tilbúinn til að taka það í sátt hversu kjánalegt þetta allt saman er, þá hlær maður e.t.v. ennþá meira. Lögin eru líka allflest frábær (þá helst "Pearl Harbor Sucked" og "Montage," þau eru ódauðleg...), og að mínu mati eftirminnilegri heldur en þau úr South Park-myndinni. Svo er allt þetta gimmick með strengjabrúðurnar bara drepfyndið í hallærisleika sínum, og það er sjálfsagt ætlunin. Það er að vísu frekar takmarkað hversu lengi tiltekin hugmynd getur haldist út. Myndin er nefnilega eitthvað um 90 mínútur en meira að segja það það jaðar við það að teygja dálítið á lopanum. Fyrri helmingurinn er bráðfyndinn en síðan missir myndin aðeins flugið. Yfir heildina er svona ca. klukkutími af þessari mynd samtals urrandi snilld. Það eru bara þessar auka 30 mínútur sem hitta misoft í mark og það er á vissan hátt nokkuð leiðinlegt fyrir heildina. Satíran gat líka oft verið frekar mistæk, enda verulega erfitt að kreista gott efni úr slíku. Mér fannst einhvern veginn eins og myndin hefði ekki hugmynd um hvað hún væri að reyna að segja, bæði um heiminn eða Bandaríkin. Sumar skoðanirnar ganga upp, aðrar ekki og verða nokkuð óljósar. Frekar hefði hún bara átt að halda sig við hasarklisjurnar á endanum. Það hljómar kannski eins og ég sé núna að rakka myndina niður, en alls ekki misskilja. Ég skemmti mér stórvel á henni, og þessir örfáu gallar koma að sjálfsögðu ekki í veg fyrir það að Team America sé vafalaust áhorfsins virði, og klárlega ein af fyndnari myndum ársins 2004.7/10

Þessi mynd er algjör snilld! Tónlistin er algjört æði og geðveikt flott hvernig þeir vinna með strengja brúður! Þetta er án efa ein af tveim fyndnustu myndum ársins 2004! Þannig að fullt hús hjá kjellinum;)

Ágæt mynd, en ekkert meistaraverk. Nokkuð frumleg fyrir það hvernig unnið er með strengjabrúður. Gert grín að utanríkisstefnu Bandaríkjanna og klysjum í hasarkvikmyndum. Grínið er stundum gott, en stundum þreytt. Má samt alveg hafa gaman af þessari part úr kvöldi.