Willard (2003)

Góð mynd sem er endurgerð samnefndar myndar frá 1971. Willard (Crispin Glover,Charlies angels,Full throttle,Back to the future myndirnar) er vesæll strákur sem á heima hjá aldraðri móður sinni og er í þvílíkt lélegu starfi. En það eru rottur í kjallaranum og Willard fer að skoða það en þá kemur í ljós að hann getur talað við þær. Þá notar hann meindýrin til að drepa þá sem hann hatar.

Alveg ágæt endurgerð hrollvekjunar samnefndu frá 1971. Crispin Glover (Back to the future,Charlies angels) leikur Willard, strák sem á heima hjá mömmu sinni. En það kemur upp rottuvandamál í kjallaranum og Willard fer að skoða það og sér að hann getur talað við rotturnar og orðið vinur þeirra allra. En hann notar forystu rottuna Ben og hinar rotturnar til að útrýma öllum sem hafa gert honum lífið leitt. When the cat is away the rats will play!

Daniel Mann gerði myndina Willard árið 1971 og hér er kominn endurgerðin eftir Glenn Morgan með Crispin Glover (Back to the future, Charlies Angels) í aðalhlutverki.-

Willard Stiles er bældur ungur maður sem á ekkert í sínu lífi nema geðtruflaða móður(Jackie Burroughs) sína og leðinda starf á skifstofu fyrirtækis sem eitt sinn var í eigu föður hans, sem nú er látinn. Í vinnuni þarf hann að þola níð og háð frá yfirmanni sínum og ekki tekur betra við þegar hann kemur heim og þarf að hjúkra aldraðri móður sinni. Líf Willards tekur breytingum þegar hann ætlar að losa sig við meindýrin í kjallaranum en vingast við þau í staðinn. Hann eignast vininn Sókrates sem er hvít rotta sem virðist ótrúlega vel gefinn það líður ekki á löngu fyrr en allar rotturnar í kjallaranum eru á hans valdi- Eða hvað?

Myndinn er vel leikinn og Crispinn Clover alveg skapaður í þetta hlutverk. Leikmyndinn er mjög vel gerð og sýnir áhorfandanum hversu grá-myglaður hversdagsleiki Willards er. Myndinn er samt mishepnuð á köflum. Svartur húmorinn höfðar líklega ekki til margra og þegar á heildina er litið þá er maður alltaf að bíða eftir einhverjum hápunkti sem aldrei kemst almennilega til skila.

Það er ekki mikið gagn í mynd sem þessari ef hún býður ekki upp á það sem hún á að gera. Að endurgera gömlu Willard myndina ('71) er kannski ekki slæm hugmynd, en það þurfa að vera gefnar vissar kröfur til hennar. Myndin þarf fyrst og fremst að vera svolítið drungaleg, og verður að hafa smá gæsahúðarstemmningu eða smá hrylling við sig. Þessi hefur ekkert af þessu, sem er hálf skrítið, því miðað við umfjöllunarefni hennar (ég er ekki sérlega hrifinn af rottum) á ekki að vera annað hægt. Hefði kannski verið betri leikstjóri ráðinn, eins og kannski Tim Burton, en ekki einhver reynslulaus handritshöfundur sem hefur einungis Final Destination og The One (!!) á sinni ferilskrá, þá hefði myndin verið hæfilega myrk og skuggaleg. Andrúmsloftið er alltof bjart fyrir myndina og leikstjórinn fókusar meira á persónu Willards heldur en nokkuð annað. Sumir gætu kannski haldið að það væri jákvætt, en svo er ekki. Það er eins og maður eigi að finna til samúð með þessum karakter (sem maður gerir kannski fyrstu 10 mínúturnar) en ég skil ekki hvernig það er hægt ef myndin sýnir smátt og smátt alltaf hversu meira geðbilaðari hann verður, og að lokum verður hann bara of óhugnanlega skemmdur til að manni geti þótt vænt um hann. Crispin Glover stendur sig vel í titilhlutverkinu. Hann hefur a.m.k. rétta útlitið fyrir það, en hann leikur persónuna alltof mjúka og getur bara ekki orðið eins alvarlegur og ætlast er til af honum. Tæknibrellurnar eru þó að sjálfsögðu flottar, en þær eru samt einnig hluti af því hvers vegna það vantar allan hryllinginn, því maður veit alltaf að maður er að horfa á tölvubrellur og rotturnar missa bara allan trúverðugleika þegar það kemur að atriðum með þeim. Tónlistin (sem minnir oft á tíðum mjög mikið á verk snillingsins Danny Elfman) fær samt sérstakt hrós, og virðist vera það eina sem nær að byggja upp einhverja stemmningu. En í heild sinni er myndin frekar áberandi misheppnuð og í kjölfarið fljótgleymd, einmitt þegar hún var upphaflega mjög efnileg. Svekk.4/10