Valentine (2001)

Enn ein unglingahrollvekjan og er ekki eins slæm og við mátti búast. Í þetta sinn er þemað valentínusardagurinn og verkaði sú grunnhugmynd frekar ófrumleg en svo reyndist þetta vera hin sæmilegasta ræma og alls ekki fyrirsjáanleg. Helsti gallinn við þessa mynd er sá að endirinn er eiginlega hálfskrýtinn, ekki nógu fullnægjandi og nokkrir lausir endar. Mér kemur ekkert meira í hug að segja um Valentine en ég ætla að smella á hana tveimur stjörnum og þið sem hafið smekk fyrir svona myndum sjáið þessa þó að hún sé ekkert svo merkileg.

Mjög góð mynd sem morðinginn kemur mjög óvænt í ljós og mér finnst morðin skemmtilegust.þessi er þokkalega á topptíu hjá mér! veit ekki hvað annað ég ætti að skrifa en ég mæli með þessari!

Mér fansst þetta er alveg skelfilega leiðinleg mynd, þó að mér finnist (oftast) gaman að hrollvekjum. Plottið var ógeðslega fyrirsjáanlegt (ein af þeim myndum sem maður veit alveg hverjir deyja og hverjir lifa af þegar það er hálftími liðinn af myndinni), leikararnir voru ömurlegir, endirinn ófrumlegur og mörgum pirrandi spurningum var ósvarað þegar maður gekk út úr bíósalnum. Sem sagt, maður gengur út fullur af óánægju. Forðist þennan viðbjóð!

Þegar ég sá Valentine fannst mér hún mun betri en ég hélt og hún var mjög vel leikin. Besta atriðið sem mér fannst var þegar hann lokaði stelpuna í nuddpottinum og líka þegar hann skaut örvum í aðra stelpuna. Myndin byrjar að það eru fimm æskuvinkonur og ein þeirra er drepin á hroðalegan hátt en hinar fjórar fá valentínusarkort en inni í því eru morðhótanir sem merkist JM og það gæti staðið fyrir Jeremy Melton,gamall bekkjarbróðir þeirra síðan úr sjötta bekk,en engin þeirra veit hvað gerist á valentínusardag og þær fá eitthvað mun verra en vont konfekt eða gjöf... Í ÞETTA SINN ER GJÖFIN FALIN Í DAUÐANUM

Nú getur fólk sem leggur leið sýna reglulega á videoleigur farið að vara sig því í misgripum gæti það hræðilega slys hent að taka Valentine! Þetta er án vara lélegasta mynd sem kemur á myndband árið 2001 og eflaust þótt önnur ártöl verði skoðuð. Myndinn er stútfull af afleitum leikurum, og enn sannast sú gyllta regla kvikmyndafræðinnar að því verra sem handritið er, því mun meira af fallegu kvenfólki! Það er einmitt þetta fallega kvenfólk sem fær hálfa stjörnu að þessu sinni, en ekki vegna leikhæfileika, heldur vegna þess að þeim tókst að gleðja augu mín á annan hátt. Reyndar var gleði mjög fjarri huga mínum eftir að hafa horft á þessa mynd, vegna þess að ég skemmti mér mínus auk þess sem ég drakk diet kók með!

Hahahaha! Ég get ekki annað en hlegið! Á meðan ég skoða umsagnir þeirra sem hafa skrifað hér á undan get ég ómögulega varist hlátri. Af hverju? Ef þið fylgist eitthvað með gagnrýnendum eða kvikmyndum þá vitið þið líklegast að Valentine er ein af þessum myndum sem enginn á eftir að verða spenntur yfir þegar kemur að tilnefningum til óskarsverðlauna eftir nokkra mánuði; vægast sagt hefur Valentine fengið hörmulega, ömurlega og vonda dóma. Hún er, samkvæmt meirihlutanum, léleg. Gagnrýnendur kvikmyndir.is virðast vera á sama máli, sex á móti tveimur í augnablikinu. Fyrirgefið, sex á móti þremur... Þessi staðreynd er reyndar ekki hin raunverulega ástæða sem liggur að baki hlátri mínum. Ég hlæ vegna þess að ég hef ákveðið að skrifa ekki bara góða gagnrýni um þessa mynd, heldur ætla ég einnig að mæla með því að aðrir fari að sjá hana. Nei, ég er ekki að kalla hana svo lélega að hún er góð, mér finnst þessi mynd vera þriggja stjörnu virði og ætla að reyna að útskýra hvers vegna. Valentine er önnur mynd leikstjórans Jamie Blanks sem gerði að mínu mati eina verstu unglingahrollvekju allra tíma, Urban Legend (þeir sem þekkja mig muna kannski eftir því að ég sagði annað þegar ég gekk út af þeirri mynd, en ég get lofað ykkur því að ég hata hana núna!) Ég var sem sagt ekkert sérstaklega spenntur fyrir Valentine þar til fyrir skömmu, eftir að ég sá trailerinn. Trailerinn fékk mig til að búast við virkilega lélegri mynd sem ég gæti hlegið að. Svo fór ég á myndina og tók eftir nokkrum hlutum strax í byrjun: 1. Þessi mynd á eftir að vera heimskuleg. 2. Margar fallegar konur eiga eftir að deyja. 3. Það er einhver skemmtilegur stíll yfir myndinni... hún er vel tekin upp. En útlitið á Valentine var ekki það eina sem vakti áhuga minn. Ég komst fljótt að því að leikkonurnar voru ekki eins slæmar og ég bjóst við, fyrir utan Denise Richards sem gæti alveg eins haldið á handritinu fyrir framan sig til þess eins að geta a. M. k. borið línurnar fram rétt. Leikkonurnar eru engar Jodiur eða Sigourneyur en þær eru betri en margar aðrar leikkonur sem við sjáum oft í myndum sem þessari. Og talandi um myndir sem þessar! Ó, hvað það var gott að handritið var ekki fullt af cool, póst-módernískum sjálfsvísandi bröndurum sem hafa ráðist á unglingamyndirnar í Ameríkunni. Svo er varla hægt að tala um þessa mynd sem unglingahrollvekju þar sem flestar persónurnar eru komnar yfir tvítugsaldurinn. Einnig vantar algjörlega alla pólitíska rétthegðun; allar persónur eru hvítar og morðinginn virðist einblína á kvenkyns fórnarlömb. Með því að sleppa þessum hlutum forðast kvikmyndagerðarmennirnir óþarfa tilgerðarsemi. Það er raunverulega engin tilgerð í þessari mynd. Hún virkar sem skemmtilegt skref í átt að eldri slasher-myndunum og minnir jafnvel á (ég þori varla að segja það, en...) sumar myndir ítalska meistarans Dario Argento (þ. E. útlitið og hegðun morðingjans &8211; ekki sagan sjálf eða handritið), og ég efast ekki um það að Argento hafi verið einn af stóru áhrifavöldum Blanks. Talandi um Argento - þið kvikmyndir. Is gaurar megið alveg fara að setja einhverjar af myndum hans inn á vefinn ykkar! Til þess að ljúka þessu þarf ég að koma einu á framfæri: Allt sem ég hef minnst á til þessa skiptir raunverulega engu máli í mynd af þessu tagi ef einu atriði er sleppt; spennu. Þessi mynd er, að mínu mati (og mér er sagt að það sé ekki gott mat), spennandi og er það aðalástæðan fyrir því að ég ætla að mæla með myndinni. Svo kemur endirinn einnig skemmtilega á óvart þar sem hann er allt öðruvísi en flestir aðrir endar í svipuðum myndum. Nú verð ég að hætta - ég hef skrifað meira en nóg um mynd sem á það eiginlega ekki skilið, en hún á þó meira skilið en það sem flestir segja um hana. Hún er að minnsta kosti betri en viðbjóðurinn Cherry Falls!

Djöfulsins fáranlega þvæla! Þið getið lesið um plottið frá hinum umfjöllununum, ég vil bara vara alla við því að sjá þennan vanskapning af mynd!!! þetta er í fyrsta skipti á ævi minni sem mér hefur langað að labba út úr bíó á miðri mynd. Hvernig í fjandanum stóð á því að alltaf, og ég meina ALLTAF þegar einhver átti að deyja, sá maður morðingjann með asnalegu grímuna sína standa fyrir aftan fórnarlambið, morðinginn soldið í skugganum, soldið bluraður, og fórnarlambið hafði tíma til að segja einn asnalegan one-liner áður en það mætti ófrumlegum og asnalegum örlögum sínum! Þessi mynd er vond. Hún er leiðinleg, hún er illa skrifuð og hún er illa leikin. Hún fær hálfa stjörnu fyrir pott atriðið, því að Denise Richards átti það svo mikið skilið fyrir þessa hrikalegu framistöðu! Takk fyrir mig og góðar stundir.

Jæja ég er víst sá fyrsti sem skrifar gagnrýni um þessa, sem mér finnst, nokkuð góð mynd. Hún kom mér mjög óvart, ég verð að segja það. Myndin byrjar á því að það var á valentínusarballi að einum stráki var strítt mikið og það vildi enginn dansa við hann á ballinu. Svo 13 árum seinna fær ein stelpa valentínusarkort sem er með mjög einkennilegum skilaboðum og eftir að hún er búin að fá kortið, þá er sent kort til allra sem tengdust ballinu með nokkuð svipuðum skilaboðum og þá fara einkennilegir hlutir að gerast. Denise Richards er ágæt í myndinni og líka alltaf jafn flott. Allir aðrir voru líka allt í lagi. Mér fannst fáranlegt hvernig hún endar. Hún fær 3 stjörnur.