Girlfight (2000)

Þessi mynd kom mér töluvert á óvart. Hún er mjög raunsæ og leikararnir skila sínu mjög vel. Það að hafa ekki þekkta leikara í henni finnst mér hjálpa til við að gera þessa mynd mjög raunverulega að öllu leyti. Handritið fannst mér vel skrifað og söguþráðurinn skemmtilegur. Í alla staði mjög áhugaverð mynd og áhrifamikil mynd.

Diana (Michelle Rodriguez) er stelpa af latínsku bergi brotin sem gengur í frekar hrörlegan menntaskóla í hverfi í algjörri niðurníðslu. Krakkarnir í kringum hana eru allir að hugsa um að koma sér út úr hverfinu og lifa mannssæmandi lífi sem fyrst og margir strákanna æfa box sem undankomuleið. Diana er skapstór og er æ ofan í æ að koma sér í vandræði í skólanum. Eitt kvöldið lætur pabbi hennar hana sendast með peninga til Hector (Jaime Tirelli) sem er einn af boxþjálfurunum í hverfinu. Hún lendir þar í slag við fant úr hverfinu sem var að níðast á bróður hennar og vekur þar með athygli Hectors. Eftir það fer hún einnig að fá áhuga á boxi og byrjar að þjálfa með Hector. En boxið er mun erfiðara en hún hefði nokkurn tímann haldið en spurningin er hvort hún hafi það sem þarf til þess að komast á toppinn og komast út úr eymdinni í kringum hana. Mér líkaði þessi mynd af mörgum ástæðum. Í fyrsta lagi: Hún snertir á málefni sem er mjög lítið viðrað og það eru kvenhnefaleikar. Í öðru lagi: Hún er ekki að drekkja sér í ofbeldi og eiturlyfjum eins og svo margar aðrar myndir um fátæka krakka. Það er eingöngu minnst á þessa hluti en þeir eru aldrei sýndir. Hún býr ekki til steríótýpur úr persónum sínum heldur gerir þær að lifandi fólki rétt eins og nágranninn eða manneskja sem þú gætir hitt út í búð. Í þriðja lagi: Hún er frábærlega vel leikin af óþekktu leikaraliði. Sérstaklega af Michelle Rodriguez. Það gneistar af henni í hlutverki sérlega greindrar og hæfileikaríkrar stelpu sem hefur brynjað sig gegn grimmd lífsins. Sérstaklega er samband hennar og annars boxara Adrians (Santiago Douglas) vel af hendi leist og það er ekkert "fony" eða hallærislegt við það eins og oft vill verða í einhverjum unglingaglanssulli frá Hollywood. Þetta eru bara tveir krakkar sem eru bæði að sumu leyti óörugg með sjálf sig en finna að þau passa vel saman. Allt þetta leysir leikstjórinn Karyn Kusama sérlega vel af hendi og lætur allar persónur sínar vera mjög raunverulegar og eðlilegar. Tónlist Theodore Shapiro passar einnig sérlega vel við myndina. Ætli einu gallar myndarinnar séu ekki fullhægt handrit og undarleg myndataka. Það hefði verið allt í lagi að stytta myndina aðeins af því að hún skríður stundum áfram alveg lúshægt. Eins er kvikmyndataka Patrick Cady óttalega skrítin í boxatriðunum og skemmir þau dálítið. En þetta eru smávægilegir gallar. Þessi mynd er annars hið fínasta sambland af rómantík og drama og mæli ég með að sem flestir sjái hana, sérstaklega ungt fólk. Og vonandi sjáum við meira af Michelle Rodriguez af því að hún sýnir stórleik í þessari mynd.

Frábær tónlist og góður leikur einkennir þessa mynd. Of löng á köflum og kvikmyndatakan mætti vera betri. Ég ætlaði mér aldrei að sjá þessa mynd en tók hana samt, hún kom mér mikið á óvart og sérstaklega þó leikurinn. Fín rómantík og fínt drama hér á ferð. Kemur á ÓÓÓÓÓVART!!!