Masters of the Universe (2026)

Skemmtileg mynd: Já
Góð mynd: Mehhh
Flott mynd: Jájá

Margt gott í myndinni, mikil nostalgía. EN það þarf eitthvað meira til, væri til í aðra til að sjá hvort þeim tekst að koma með meira. En þessi stendur alveg ágætlega.

Það er eflaust snúið verkefni að vaða í bíómynd um He-Man og vini án þess að teymið á bak við myndina leyfi sér að flissa annað slagið. Umfjöllunarefnið er eins mikið skrípó og fyrirfinnst, enda byggt á skrípói frá níunda áratugnum sem gekk ofar öllu út á leikfangasölu (eða hvort það hafi verið upphaflega leikföng gerð til að selja teiknimyndirnar, gildir einu). Á boðstólnum er háfleyg fantasía þar sem enginn millivegur er til á milli góðs og ills; persónur heita fáránlegum nöfnum, ævintýraheimurinn er hálfbakaður og mýþólógían er heljarinnar djöflasýra. Að þessu sögðu er samt ekki ómögulegt verk að flytja svona farsa á hvíta tjaldið á einlægum nótum og meðvitund fyrir fáránleikanum.

Þessi nýja Masters of the Universe mynd virðist á annan veg dauðskammast sín fyrir rætur sínar (og reynir hverju sinni að gera grín að þeim) en að sama skapi er reynt að taka vörumerkinu eins opnum örmum og hægt er. Afraksturinn er því bíómynd sem glímir við sterka tilvistarkreppu, sem umfram allt reynir að svipa hvað mest til Marvel formúlunnar, en þar eru Guardians of the Galaxy og Thor Ragnarok sterkustu fyrirmyndirnar.

Myndin er einkennileg blanda af krakkamynd og eins konar ‘pabbamynd’ en heldur þó sæmilegu flugi með ágætri brelludýrð, ‘80s fíling og leikurum sem virðast allflestir vera í réttu stuði. Bestur á skjánum er þó tvímælalaust (hinn yfirleitt óþolandi) Jared Leto í hlutverki Skeletors, en fast á eftir honum fylgir (viti menn…) Jóhannes Haukur sem stelur öllum sínum senum. Út alla myndina dælast út misfyndnir brandarar en þessir tveir leikarar koma langbest út úr heildinni hvað húmorinn varðar.

Masters of the Universe ’26 reynir ekki að flækja neitt of mikið. Þetta er yfirdrifin og kjánaleg skemmtun sem er oftar en ekki meðvituð um eigin vitleysu. Hún gengur betur upp í ævintýragleðinni og sjónarspilinu heldur en þeirri list að leyfa áhorfendum að tengjast betur persónum. En stundum er nóg að stíga út af bíói sem þessu með orðum sem rista ekki dýpra en: “Já, já. Þetta var fínt. Ég skemmti mér.”

Litlu sigrarnir telja samt, og það er að minnsta kosti hægt að segja að þessi mynd er á gæðapari við Hringadróttinssögu í samanburði við Masters of the Universe myndina frá 1987…