Skjálfti (2022)

Name: Skjálfti
Director: Tinna Hrafnsdóttir
Genre: Drama, Ráðgáta, Íslensk mynd
Released: 2022-03-31
Duration: 106 min
Rating: 6.2
Cast: Anita Briem, Edda Björgvinsdóttir, Kristín Þóra Haraldsdóttir, Jóhann Sigurðarson, Tinna Hrafnsdóttir

Quake

"Það sem eitt sinn var verður"

1 klst 46 mín2022

Þegar Saga vaknar upp eftir heiftarlegt flogakast á Klambratúni man hún lítið sem ekkert hvað gerðist í aðdraganda þess.

6.2

Horfa á stiklu

Bönnuð innan 9 ára

Hvar má horfa

Leiga

Söguþráður

Þegar Saga vaknar upp eftir heiftarlegt flogakast á Klambratúni man hún lítið sem ekkert hvað gerðist í aðdraganda þess. Í leit hennar að upplýsingum um sjálfa sig og sína nánustu fara minningar sem Saga bældi niður sem barn að koma upp á yfirborðið, minningar sem neyða hana til að horfast í augu við sjálfa sig og fjölskyldu sína sem tekist hafði að þegja ógnvænlegt leyndarmál í hel.“ sagði Tinna um söguþráðinn í viðtali við Vísi fyrr á árinu.

Aðalleikarar

Anita BriemSaga

Edda BjörgvinsdóttirDídí

Kristín Þóra HaraldsdóttirTedda

Jóhann Sigurðarson

Tinna HrafnsdóttirJóhanna

Bergur Ebbi BenediktssonÓskar

Sveinn GeirssonBergur

Benjamín Árni DaðasonÍvar

Vissir þú?

Skjálfti er fyrsta kvikmynd leikstjórans Tinnu Hrafnsdóttur í fullri lengd. Hún byggist á bókinni Stóra skjálfta eftir Auði Jónsdóttur. Í henni rannsakar aðalpersónan sjálfa sig og eigið líf, eftir að hafa misst minnið að hluta til, og kemst að ýmsum leyndardómum sem fjölskylda hennar hefur reynt að þagga niður. Tinna hefur sagst tengja sjálf við margt í bókinni.

Kjarni sögunnar snýr því að umdeildu sálfræðilegu fyrirbæri sem kallast duldar minningar þó sagan taki ekki afstöðu með eða á móti tilvist þeirra.

Myndin var frumsýnd á Tallinn Black Nights Film Festival í Eistlandi.

Tinna segir í samtali við Morgunblaðið að hún noti hvíta litinn, rauða og gráa með mjög markvissum hætti í myndinni.

Leikstjóranum fannst mjög mikilvægt að leikkonan sem léki Sögu (Aníta Briem) væri móðir sjálf, því drifkraftur persónunnar væri barnið hennar. \"Það er lykillinn að því að hún nær að vinna sig út úr þeim aðstæðum sem hún er að kljást við. Að þekkja af eigin raun þá tilfinningu sem er sú sterkasta sem til er, móðurástina, var fyrir mér nauðsynleg forsenda fyrir því að leikkonan gæti túlkað Sögu. Móðurhlutverkinu fylgir líka ákveðin reynsla og þroski, sem ég vildi geta séð í andlitinu, augunum og sálinni.“