Monster's Ball (2001)

Halle Berry fékk Óskarsverðlaun fyrir leik sinn í þessari mynd en Will Rokos og Milo Addica voru einnig tilnefndir fyrir handritið af myndinni. Myndin hefur líka fengið fullt af öðrum verðlaunum og tilnefningum. Leikstjóri myndarinnar, Mark Foster hefur ekki verið að gera þekktar myndir í gegnum tíðina svo þessi er tvímælalaust frægasta myndin hans. Billy Bob Thornton óg Halle Berry hafa hinsvegar verið að gera ágæta hluti og ef eitthvað er þá eru þau að bæta sig með þessari mynd.

Hank Growotski (Billy Bob Thornton) er slæmur faðir sem lemur son sinn, Sonny (Heath Ledger). Hann er einnig mikill kynþáttahatari en það hefur hann frá föður sínum. Leticia Musgrove er einnig slæm móðir sem slær sonn sinn, Tyrell (Coronji Calhoun) og skammar hann fyrir að vera eins feitur og hann er. Hank vinnur á dauðadeild fangelsis í Georgíu en þar situr eiginmaður Leticiu en það á að taka hann af lífi mjög bráðlega. Eftir að hann hefur verið tekinn af lífi í rafmagnsstól deyr sonur hans og Leticiu í bílslysi og sonur Hank´s sviptir sig lífi. Hank og Leticia hittast svo og hugga hvort annað. Þau verða svo ástvinir aðeins út af því þau bæði þurfa á ást að halda.

Þrátt fyrir alla þessa hádramatík nær þessi aldrei að verða of væmin. Að því leyti er hún ólík Dancer in the Dark og In the Bedroom sem ætluðu að drepa mann því þær voru svo væmnar. Mér fannst þetta alveg ágæt mynd en það vantaði spennu og svo þurfti hún ekki að vera svona langdregin.

Billy Bob Thornton lék geðveikt vel og Halle Berry líka þótt hún haif alls ekki átt Óskar skilinn fyrir leik sinn. Þær voru margar betri sem voru ekki einu sinni tilnefndar t.d. Naomi Watts (Mulholland Dr.), Nicole Kidman (The Others), Thora Birch (Ghost World) og Audrey Tautou (Amélie). í heildina er Monsters Ball samt fín mynd...

Monster´s Ball er mjög trúverðug mynd. Hún er mjög flöt (jöfn lína í handriti, þ.e. heldur sínu striki án mikilla breytinga) allan tímann en manni leiðist ekki og myndin er mjög átakanleg. Hún fjallar um líf konu og manns. Annars vegar Leticia Musgrove, sem Halle Berry leikur og fékk óskarinn fyrir og átti svo sannarlega skilið. Hún á son sem heitir Tyrell og er frábærlega leikin af Coronji Calhoun. Hann er mjög feitur og tekur Leticia það mjög nærri sér. Föður Tyrells heitir Lawrence (Sean Puffy Combs) og hefur hlotið dauðadóm og verður settur í rafmagnsstól. Hins vegar fangavörðinn Hank Grotowski, sem er leikin af Billy Bob Thornton. Hann átti óskarinn ekki síður skilinn en Halle. Hank er harðbrjósta og einn versti faðir sem hægt að hugsa sér. Sonny (Heath Ledger) er sonur hans og tekur líf sitt síðan fyrir framan föður sinn og afa sinn. Þessi erfiða upplifun breytir Hank sem persónu. Afi Sonny, Buck (Peter Boyle) er ekki betri faðir og manneskja en Hank. Hann er uppfullur af kynþáttafordómum og karlrembu. Eftir dauða Lawrencar lendir Tyrell fyrir bíl og deyr. Þá kynnast Hank og Leticia og hjálpa hvort öðru í gegnum erfiðleikana. Leikur aukaleikaranna er mjög góður og kemur mér Puff Daddy/ P. Diddy mjög á óvart. Halle Berry og Billy Bob Thornton leika rosalega vel og þau hreint verða að Leticiu og Hank. Handritið er gott og leikstjórnin mjög góð. Monster´s Ball er ein besta grenjumynd allra tíma.

Ég horfði á þessa mynd án þess að vita hvað ég væri að fara að horfa á. Vissulega einhverjar væntingar þar sem Halle Bery fékk óskarinn fyrir leik sinn í myndinni.


Mér fannst hlaupið úr einu í annað og eftir fyrsta klukkutíman langaði mig bara að fara og gera eitthvað annað. Hef ekki gengið út af mynd ennþá svo ég dokaði við. Ég held að maður þurfi að vera í mjög sérstöku skapi til að geta notið svona myndar.


Vissulega góður leikur en leikstjórnin og handritið er ekki að mínu skapi. Í heildina langdregin mynd sem er allt annað en skemmtileg.

Hva er svona gott við þessa mynd? Það er nákvæmlega ekki neitt að gerast í henni allann tímann. OK, leikararnir eru góðir en það er bara ekki nóg!!! Myndin er hörmlega langdreginn og slöpp. Sjáið þessa frekar á bíórásinni.

Það er sjaldan sem kvikmynd nær að sýna svo hreinar og sannar tilfinningar eins og Monster´s Ball gerir, og ennþá sjaldgæfara að mynd nái að forðast allar klisjur eins vel og þessi gerir. Hún gjörsamlega neitar að fara auðveldu leiðina, heldur leyfir persónum sínum að vera eins og þær vilja sjálfar, frekar en að láta þær fylgja einhverri staðlaðri hegðun sem færir plottið frá A til B. Það er svo margt í þessari mynd sem er frábært, fyrir það fyrsta er hún allt að því óaðfinnanlega leikin af þeim Billy Bob Thornton og Halle Berry. Þau eru bæði hreint út sagt ótrúleg og áttu bæði skilið að fá óskarinn, þó á endanum hafa bara Berry fengið hann. Annað sem er magnað og það er það hvernig myndin sýnir það að fólk getur gert slæma hluti en samt verið gott fólk. Þau eru bæði t.d. afar vondir foreldrar í myndinni, en það breytir því ekki að í eðli sínu eru þau ekki slæmar manneskjur heldur frekar afsprengi uppeldis og aðstæðna. Hið þriðja sem er frábært í myndinni, og það er hinn fullkomni og gjörsamlega klisjulausi endir myndarinnar. Mér hefðu dottið í hug 10 leiðir til þess að enda myndina á klisjukenndan hátt, og allt hefðu það verið ódýrar og auðveldar lausnir, en í staðinn leysir myndin endinn á stórkostlegan og einfaldan hátt. Endirinn einn og sér hækkar myndina upp í þær fjórar stjörnur sem hún á svo vissulega skilið. Ein af fáum myndum sem komið hafa undanfarna mánuði sem virkilega stendur undir þeim væntingum sem til hennar voru gerðar. Mannlegt drama eins og það gerist best. Algjört skylduáhorf fyrir sanna kvikmyndaunnendur.

Monster's Ball er stórvandað drama sem fjallar í stuttu máli um tvær manneskjur sem hafa báðar orðið fyrir miklum missi og hvernig þjáningar þeirra mynda tengsl milli þeirra sem yfirstíga kynþátt (sem er stór gjá í því umhverfi sem myndin gerist í) og ólíkar aðstæður. Eins og flestir vita hlaut Halle Berry óskarsverðlaun fyrir frammistöðu sína hér og það er ekki að furða. Fólk hefur gengið svo langt að segja að þetta sé besta leikframmistaða síðan Marlon Brando í Last Tango in Paris - hvort sem þetta er rétt eða ekki gefur það hugmynd um gæði leiksins. Billy Bob Thornton er einnig litlu síðri í sínu hlutverki ásamt því sem súkkulaðidrengurinn Heath Ledger sýnir hér að hann getur leikið. Þetta er ein af þessum myndum þar sem áhorfendur hafa ákveðið frelsi til túlkunar og þeir sem vænta þess að vera mataðir af hverju smáatriði ættu að leita annað. Þó að keyrslan sé hæg á köflum fannst mér Monster's Ball áhrifarík og vönduð kvikmynd og mæli með henni fyrir alla sem eru fyrir slíkt gefnir.

Hank Grotowski (Billy Bob Thornton) er aðalvörðurinn á dauðadeild fangelsis í Georgíu-fylki. Pabbi hans Buck (Peter Boyle) er illvígur kynþáttahatari sem hefur andlegt tangarhald á Hank. Hank hefur einnig erft rasismann eftir föður sinn og lemur son sinn, Sonny (Heath Ledger) reglulega, eitthvað sem faðir hans gerði örugglega honum á sínum tíma.

Leticia Musgrove (Halle Berry) er einstæð móðir. Eiginmaður hennar (Sean Puffy Combs) situr á dauðadeildinni sem Hank vinnur á. Hún er slæm móðir sem annaðhvort kæfir son sinn Tyrell (Coronji Calhoun) í ástúð eða slær hann og hrópar að honum blótsyrði fyrir að vera einum of feitur. Auk þess drekkur hún stíft.


Þeir sem hafa ekki séð myndina ekki lesa lengra!!!!


Sonny drepur sig. Tyrell verður fyrir bíl og deyr. Hank og Leticia, þessar misheppnuðu og niðurbrotnu manneskjur, hittast á endanum og leita huggunar eða sáluhjálpar hjá hvort öðru.


In the Bedroom og Monster's Ball eru um margt líkar þótt efnið sé ekki eins. Alveg eins og In the Bedroom þá neitar Monster's Ball að fara einföldu leiðina. Hún gefur okkur ekki einfaldar tilfinningar sem eru auðmeltar. Myndin segir manni alls ekki með hverjum við ættum að halda og hvers vegna. Þegar þau ná saman á endanum er það ekki út af líkamlegri hrifningu fyrir hvort öðru heldur einfaldlega vegna þess að bæði þurfa þau að ná snertingu við aðra manneskju bara til þess að finna eitthvað. Það er ekkert einfalt að finna til með þessu fólki. Bæði voru þau t.d. slæmir foreldrar á meðan börnin þeirra voru á lífi. Það sem hreyfir svo mikið við manni er þegar maður fattar að hvorugt þeirra eru slæmar manneskjur í eðli sínu. Lífið hefur einfaldlega komið fram við þau bæði það harkalega að þau helltu sinni eigin óánægju með líf sitt yfir á börnin sín. Leikstjórinn Marc Forster lýsir þessu mjög vel og handrit Milo Addica og Will Rokos er magnað í einfaldleika sínum. Þeir forðast allar rasistaklisjur, allar yfirlýsingar, alla tilfinningavæmni og melódramatík. Þeir leifa karakterunum bara að vera fólk með alla sína kosti og galla og láta okkur dæma þá út frá því. Það er vissulega sjaldgæft og dýrmætt í amerískum myndum.

Þetta er einnig ein af best leiknu myndum ársins. Billy Bob Thornton er jafn frábær og endranær og leikur Hank alveg rétt með því að hemla sig af, engar tilfinningasprengjur koma en það er látið skína í hversu mikið opið sár maðurinn er með hlédrægum samtölum eða bara augnaráði eða fasi. Halle Berry er kannski með meira showy rullu (afsakið enskuslettuna) en Thornton er ekki síðri. Halle Berry kemur annars virkilega á óvart. Hingað til hefur hún ekki gert neitt sérstakt nema kannski í Bulworth (ekki mjög vel skrifaður karakter) en hérna springur hún virkilega út sem leikkona. Það að hún skuli reyna strax að halda áfram með líf sitt eftir að sonur hennar deyr virkar kannski dálítið kaldranalegt en ef við spyrjum okkur, hvernig bregst venjulegt fólk við sorg. Það reynir að slá henni á frest eins lengi og það getur (ég get þess vegna tekið sjálfan mig sem dæmi). Það sama gerir hennar karakter hérna þar sem í hefðbundnu drama hefði komið ein allsherjar þunglyndis- og sorgarsprengja. En ekki hér. Aðeins í einu atriði sjáum við tilfinningarnar brjótast út eftir talsverða viskídrykkju. Það er átakanlegt án þess að fara yfir strikið. Berry er sennilega uppgötvun ársins meðal leikkvenna. Aðrir leikarar eru einnig fínir, sérstaklega Peter Boyle (úr Everybody Loves Raymond) sem er einstaklega ógeðslegur og fyrirlitlegur sem hið hatursfulla höfuð Grotowski-fjölskyldunnar. Einnig kemur Sean Combs á óvart í sínu hlutverki, svo langt sem það nær. Spurning hvort hann ætti ekki bara að snúa sér að leik í staðinn fyrir rappið. Þá eru erótísku senurnar smekklega gerðar þó hugsanlega séu þær fulllangar ásamt myndinni. Það er eiginlega það eina sem ég hef að kvarta yfir.

Einhvern tímann heyrði ég sagt að ofurraunsæji væri leiðinlegt. Að vissu leiti er þetta rétt. Þessi mynd er ekki skemmtileg í hefðbundnum skilningi þess orðs. En ef þið viljið sjá mynd um alvöru fólk, með alvöru tilfinningar og alvöru viðbrögð sem er vel skrifuð og frábærlega vel leikin, sjáiði þá Monster's Ball.

Vönduð og frábærlega leikin mynd sem segir frá fangaverði að nafni Hank (snilldarlega leikinn af Billy Bob Thornton). Hank býr ásamt föður sínum (Peter Boyle - sem sýnir á sér nýja og dekkri hlið) og syni (Heath Ledger). Hann virðist vera ósköp venjulegur náungi í fyrstu en er það ekki beint, því hann er fyrst og fremst gallharður kynþáttahatari og er mjög vondur gagnvart syni sínum. Fyrir tilviljun (eða hvað??) hittir hann Leticiu (Halle Berry), sem er ferlega slæm móðir og gerir lítið annað en að drekka, reykja, og lemja son sinn. Skyndilega eru þau komin í ástarsamband, og hvorugt þeirra veit hvert það stefnir. Óþarfi er að segja meira frá sögunni, en hún er allavega mjög vel sögð og vel er farið út í persónurnar. Myndin er eins og ég sagði, vel leikin, og sérstaklega á Halle Berry (sem hefur hér fengið hið fullkomna tækifæri til að sanna réttu leikhæfileika sína) skilið hrós. Hún vinnur hér óvæntan leiksigur og sýnir hversu hugrökk hún er við að taka við svona krefjandi hlutverki. Billy Bob Thornton hefur líka átt ansi gott ár að baki þegar litið er á myndirnar sem hann var í, fyrst var það Bandits, svo The Man Who Wasn't There (hann var alveg ógleymanlegur í þeirri mynd), og nú Monster's Ball. Heath Ledger sýnir líka leik sem aldrei hefur áður sést, og fer mjög vandlega með hlutverk sonarins. M.a.s. Sean ''Puffy'' Combs sýnir að hann getur virkilega leikið (hann var nú ekki mikið verri í Made). Monster's Ball er ein af þessum myndum þar sem lítið (næstum ekkert) gerist allan tímann en verður samt aldrei langdregin eða leiðinleg. Það eru aðallega samtölin (sem eru mjög vel skrifuð) sem halda myndinni uppi. Svo má ekki gleyma stórgóðri leikstjórn og kvikmyndatöku. Myndin verður samt einstaka sinnum þreytandi vegna ýmissa sena sem eru bara einum OF langdregnar (eins og t.d. fyrsta ástarsenan á milli leikaranna, og svo náttúrulega endirinn), en annars rennur myndin út í gegn á ágætum hraða og verður aldrei neitt svakalega langdregin (eina undantekningin er endirinn). Leiðinlegt var að Monster's Ball skuli ekki hafa fengið fleiri Óskarsverðlaunatilnefningar (Thornton átti eina slíka svo sannarlega skilið, en akademían gaf bara skít í það og dömpaði hann í ár). Enginn sem kann að meta góðan leik í stórgóðum myndum má missa af Monster's Ball.