Almost Famous (2000)

Fín mynd eftir Cameron Crowe sem fékk Golden Globe og Óskarsverðlaun fyrir besta handritið. Myndin gerist 1973 þegar rokkið,eyturlyfin og áfengið réð ríkjum. William Miller (Patrick Fugit) er 15 ára strákur sem er líka allur í rokkinu. Hann skrifar greinar í tónlistarblaðinu The Rolling Stone og greinarnar fá strax umtal þannig að hann fær að fylgjast með hljómsveitinni Stillwater og lendir í miklu rugli og ævintýrum.

Ég var með alveg hrikalegar væntingar fyrir þessa mynd og hlakkaði mikið til þess að sjá hana. En það er eitthvað sem vantar (líklegast upp á handritið). Leikurinn er FRÁBÆR og klippingin yndisleg en eins og segi, það er eitthvað sem vantar...

William Miller (Patrick Fugit) er 15 ára á besta tímabili í sögu rokksins, 1973 og þar í kring. Veldi hippanna var í algleymingi en þetta var samt sem áður upphafið á endalokunum. William skrifar fyrir lítið tónlistartímarit en skriftir hans hafa vakið athygli og einn góðan veðurdag fær hann hringingu frá Rolling Stone tímaritinu sem býður honum að ferðast með hljómsveitinni Stillwater og skrifa um hana. En hann þarf að eiga við móður sína (Frances McDormand) sem kæfir hann með ofverndun. Hann kemst samt á rúntinn með bandinu en það ferðalag og sérstaklega tvær persónur, gítarleikari hljómsveitarinnar Russell Hammond (Billy Crudup) og grúppían Penny Lane (Kate Hudson) eiga eftir að hafa áhrif á allt hans líf. Ég ætla að vera aðeins tilfinningasamari hér en venjulega. Kvöldið hjá mér byrjaði ekki vel. Ég ákvað að fara á myndina á seinustu stundu af því að sjónvarpsdagskráin var svo leiðinleg. Þegar ég mæti blasir við mér biðröð langt út á götu. Ég hélt að það væri orðið uppselt. Ég komst nú samt inn en þurfti þá að velja hálfgerða afarkosti um sæti. Eftir að fyrstu 5 mínúturnar af myndinni eru búnar og ég tek ekki einu sinni eftir því að ég er í bíó. Mér finnst ég vera staddur í rútu með útúrreyktum tónlistarmönnum árið 1973. Og ég er að skemmta mér. Ég vorkenni dálítið fólki af minni kynslóð. Hvað varð um tónlistarbyltinguna, hvað varð um frumleikann, hvað varð um rokkið. Núna höfum við Eminem og hans líka. En þeir eru ekki frumlegir. Þeir eru ekki að gera neitt merkilegt í rauninni. Og allt það sem er gert í tónlist í dag verður algjört hjóm miðað við þessa brjáluðu tíma. Um leið og peningarnir þröngvuðu sér inn í þetta dó það. Um leið og peningarnir þröngvuðu sér inn í pönkið dó það. Núna ráða peningarnir öllu og við höfum ekkert. Þetta verður að breytast. Ég held að það hafi aldrei verið búin til mynd sem lýsti því jafn rétt og raunverulega hvernig var að lifa og hrærast á þessum tíma. Cameron Crowe er rétti maðurinn í að lýsa því. Hann ferðaðist um með Led Zeppelin á sínum tíma. Myndin er í rauninni ekki að segja okkur neitt sérstakt annað en það hvernig þetta raunverulega var árið 1973. Og það er það sem ég dýrka við hana. Þeir sem voru unglingar á þessum tíma munu fá hrikalega nostalgíu þegar þeir sjá Almost Famous. Við hin munum öfundast endalaust út í William Miller (frábærlega leikinn af Patrick Fugit) fyrir að hafa fengið að taka þátt í þessu. Og hann lifði af. Það gerir boðskap myndarinnar réttan. Njóttu þess en ekki falla fyrir því. Þá gætirðu endað uppi eins og Penny Lane (Kate Hudson). Hudson kemur með innkomu ársins. Hún vinnur Óskarinn. Er algjörlega ógleymanleg sem Penny Lane. Billy Crudup hittir einnig beint í mark sem hinn charming (afsakið slettuna) gítarleikari og foringi bandsins. Og Frances McDormand er móðursýkislega fyndin sem mamman. En það þýðir ekki að gráta beiskt hlutskipti okkar í dag. Maður verður að gera gott úr því sem maður hefur. Það fólk sem lifði þarna. Það gerði kannski aldrei neinn einasta hlut rétt. Dópandi, drekkandi, ríðandi vitlausu fólki, gjörsamlega veruleikafirrt. En það getur þó sagt að það var gaman meðan það entist. Besta mynd ársins!

Þessi frábæra mynd gerðist árið u.þ.b. 1973 þegar var farið hlusta á tónlist og vera í eiturlyfjum. Hún fjallar um ungan 15 ára strák sem er með mikin áhuga á tónlist, hann skrifar tónlistar greinar í tímariti. Einn daginn þegar hann ætlar á tónleika til þess að taka viðtal við fullt af mönnum, þar á meðal í einni hljómsveit sem heitir Stillwater, en það versta er að hann kemst ekki inn. Þangað til að hljómsveitin sjálf Stillwer kemur og þar fær hann að komast inn með þeim. Og þar hittir hann unga stelpu sem heitir Penny Lane (Kate Hudson) sem er öruglega stærsti aðdáendin Stillwater og fylgir þeim stíft. Honum tekst að vera ráðin í hljómsveitina og fylgist með þeim. Ritstjóri Rolling Stone býður honum góða upphæð fyrir að túra með Stillwater um Bandaríkjana og skrifa um 3000 orða grein um ferðina. Þessi mynd var tilnefnd fyrir Óskarsverðlaunana árið 2001 fyrir besta frumsamda handritið af Cameron Crowe sem gerði myndina Jerry Maguri fræga. Og hinn voru fyrir bestu leikonur í aukahlutverki (Kate Hudson) og (Frances McDormand) og klippinguna. Skemmtileg mynd og frábær tónlist. Sá sem vill hlusta á góða tónlist og horfa á góða mynd þá myndi ég mæli með þessari mynd. Sjáðu Almost Famous og góða skemmtun.

Mjög góð kvikmynd sem sýnir að cameron crowe er einn af betri leikstjórum nútímans. Ég hafði mjög gaman af myndinni persónulega. Einnig ber að minnast þess að þetta er fyrsta mynd sem inniheldur lög eftir led zeppelin. Hún er því þegar búin að brjóta blað í sögu.

Frábær saga um strák sem fær það verkefni að skrifa grein í Rolling Stone tónlistartímaritð. Hljómsveitin sem hann á að skrifa um heitir Stillwaters. Á meðan kynnist hann stelpu að nafni Penny Lane. En það var miklu meira að skrifa um en tónlistina!

Hreint frábær kvikmynd frá leikstjóranum Cameron Crowe sem gerði úrvalsmyndina Jerry Maguire árið 1996. Einnig er að finna í safni hans kvikmyndirnar Singles, Say Anything og Fast Times at Ridgemont High (allt úrvalsmyndir). Almost Famous var tilnefnd til fernra óskarsverðlauna 2000; fyrir besta leik í aukahlutverki kvenna (Frances McDormand og Kate Hudson) og kvikmyndaklippingu. Hlaut óskarinn fyrir besta frumsamda kvikmyndahandritið, en það er byggt að nokkru leyti á eigin reynslu Cameron Crowe á æskuárum hans. Hér segir William Miller (Patrick Fugit), 15 ára gömlum strák sem hreinlega dýrkar rokktónlist og allt í kringum hana. Árið 1973 fær William það hið gullna tækifæri til að koma sér á framfæri, verkefni hjá tónlistarblaðinu Rolling Stone að fylgja hljómsveitinni Stillwater á tónleikaferðalagi vítt og breitt yfir Bandaríkin. Um leið þarf hann að eiga við móður sína, Elaine (Frances McDormand) sem hreinlega er að kæfa hann með ofverndun sinni. Hann heldur sínu striki og fer með bandinu en það sem fylgir á eftir á ferðalaginu og einkum tvær persónur, gítarleikari hljómsveitarinnar Russell Hammond (Billy Crudup) og grúppían Penny Lane (Kate Hudson) eiga eftir að hafa umtalsverð áhrif á líf hans. Það er ekki aftur snúið fyrir William, hann er kominn á kaf í miðpunkti hinnar alvöru hippasveitar og verður þar vitni að ýmsu sem mótar hann varanlega. Það er hreinlega allt sem gengur upp í þessari mögnuðu kvikmynd. Það sem uppúr stendur þó er handrit Cameron Crowe, en hann er rétti maðurinn í að lýsa poppsögu þessa tíma, hann ferðaðist jú um með Led Zeppelin á áttunda áratugnum og gjörþekkir hljómsveitalífið og allt sem því fylgir og fylgikvillum þess. Crowe hlaut óskarinn fyrir handritið sitt og var það verðskuldaður heiður, svo sannarlega. Einnig er leikurinn í þessari mynd hreint stórfenglegur. Þar stendur fremst í flokki Kate Hudson (dóttir óskarsverðlaunaleikkonunnar Goldie Hawn) sem á hér sannkallaðan stórleik í hlutverki grúppíunnar Penny Lane. Kate Hudson átti að hljóta óskarinn sem besta leikkona í aukahlutverki 2000, það var meiriháttar slys að hún skyldi ekki hljóta verðlaunin, hún var alveg frábær í þessu hlutverki og vann mikinn leiksigur. Óskarsverðlaunaleikkonan Frances McDormand (Fargo) var einnig stórfengleg (og bráðfyndin) í hlutverki Elaine Miller, hinnar umhyggjusömu móður Williams. Hún hlaut afar verðskuldaða óskarsverðlaunatilnefningu fyrir leik sinn, hún er alveg óborganleg í hlutverki mömmunnar. Crowe byggði persónu mömmunnar á sinni eigin móður, sem var víst jafn umhyggjusöm í hans garð. Patrick Fugit er frábær í hlutverki Williams og það má búast við að hann muni láta að sér kveða í framtíðinni. Hann er alveg súper í hlutverkinu og fer á kostum. Billy Crudup er einnig mjög góður í hlutverki Russell, gítarleikara og leiðtoga Stillwater og hið sama má segja um Phillip Seymour Hoffman sem á góða innkomu í hlutverki Lester Bangs. Ekki má gleyma tónlistinni sem gæðir þessa poppsögu miklu lífi, hún er alveg frábær. Tónlistin er náttúrulega stór partur af myndinni og það hefur tekist vel til með hana. Semsagt; mögnuð kvikmynd um ógleymanlegan tíma í poppsögu 20. aldarinnar, sögð frá mögnuðum sjónarhóli. Allt gerir hana góða; tónlistin, leikurinn, handritið og kvikmyndatakan. Tvímælaust ein af allra bestu kvikmyndum ársins 2000. Hún er alveg einstök. Alls ekki missa af henni!

Jerry Maguire er, að mínu mati, ein ofmetnasta mynd allra tíma. "You had me at hello" og "Show me the money" eru tvær af verstu bíómyndalínum sem ég hef heyrt. Ég skildi einfaldlega ekki velgengni þeirrar myndar, og síður en svo hólið sem Cameron Crowe, leikstjóri og handritshöfundur hennar, fékk. Hins vegar var hann einnig ábyrgur fyrir Singles, Say Anything... og Fast Times at Ridgemont High, sem allar eru á meðal best skrifuðu mynda sem ég hef séð. Þess vegna var ég ekki alveg viss um við hverju ég átti að búast þegar ég borgaði mig inn á Almost Famous. Umtalið var mjög jákvætt og sömuleiðis gagnrýnin, og þegar myndinni lauk sat ég eftir með stórt bros á vörunum. Almost Famous á ekkert skylt við Jerry Maguire. Hún er virkilega góð mynd, og þeir sem hafa gaman af því að velta því fyrir sér hvaða myndir verða áberandi á Óskarsverðlaunahátíðinni ættu að taka eftir henni þessari. Myndin, sem Crowe byggir hálfpartinn á eigin ævi, segir frá William Miller (Patrick Fugit), 15 ára gömlum strák sem dýrkar rokktónlist. Árið 1973 fær hann stóra tækifærið þegar Rolling Stone biður hann að skrifa grein um hljómsveitina Stillwater. William er heillaður af ævintýraljómanum og frægðinni og fær að ferðast með Stillwater á túrnum þeirra, sem ber heitið Almost Famous. Hann verður ástfanginn af Penny Lane (Kate Hudson), stúlku sem ferðast um með hljómsveitum vegna tónlistarinnar, ekki til að sofa hjá stjörnunum. Hljómsveitin sjálf, sérstaklega gítarleikarinn Russell (Billy Crudup) og söngvarinn Jeff (Jason Lee), er í fyrstu treg til að leyfa "óvininum" að fylgjast með þeim en sætta sig smám saman við nærveru Williams. Það er allt of margt sem gerist í þessari mynd til þess að hægt sé að tala mikið meira um söguþráðinn. Ég læt nægja að segja að hver einasti leikari má vera stoltur af frammistöðu sinni hér. Einkum eru Miller, Hudson, Crudup, Philip Seymour Hoffman og Frances MacDormand sem móðir Williams frábær (MacDormand er örugg með Óskarstilnefningu, jafnvel Hoffman líka), en Lee, Anna Paquin, Fairuza Balk og Zooey Deschanel skapa einnig eftirminnilega karaktera. Handrit Crowes er frábært; hver einasta setning hittir í mark á einhvern hátt, og atriðið í flugvélinni er óborganlegt. Og tónlistin er frábær, auðvitað. Almost Famous er einstök bíómynd. Sú besta sem ég hef séð í ár, ekki spurning.

Almost Famous er að hluta til sjálfsævisöguleg frásögn handritshöfundsins og leikstjórans Cameron Crowe, en þegar hann var unglingur ferðaðist hann með rokkhljómsveitum til að skrifa um þær rétt eins og söguhetjan hér, sem er ósköp venjulegur 15 ára strákur að öllu leiti nema að hann er óvenju góður penni og hefur brennandi áhuga á tónlist. Þessir tveir eiginleikar verða honum út um einstakt tækifæri til þess að fara í tónleikaferðalag með hljómsveitinni Stillwater, en þar sem hann er lítið lífsreyndur og frekar saklaus mun það reynast ógleymanleg reynsla. Eins og flestir vita sendi Crowe frá sér myndina Jerry McGuire fyrir nokkrum árum og því er ekki úr vegi að bera þessar tvær myndir saman. Það sem þær eiga sameiginlegt er að persónusköpun, sambönd milli persóna og samtöl eru mjög vel skrifuð. Aftur á móti þjáðist Jerry McGuire töluvert fyrir slappan endi sem þóttist leysa mun meira en hann gerði í raun og veru. Sama vandamál hrjáir Almost Famous til allrar hamingju ekki, hún er góð út í gegn og stígur varla eitt einasta feilspor. Leikur er allur til fyrirmyndar, nýliðinn Patrick Fuqit stendur sig sem hetja í aðalhlutverkinu, Jason Lee (sem sumir kannast eflaust við úr Kevin Smith myndunum Chasing Amy og Dogma) er alltaf skemmtilegur og síðast en ekki síst er Kate Hudson, dóttir Goldie Hawn, frábær í hlutverki veruleikafirrts áhanganda. Myndin er í stuttu máli langsamlega besta mynd sem ég hef séð á þessu ári og þarf ég að leita aftur til High Fidelity eða Gladiator til að finna eitthvað af svipuðum gæðum, það er bara tímaspursmál hvenær ég bæti henni í DVD safnið mitt. Frábær mynd sem ég mæli eindregið með.