Irene Dunne

Louisville, Kentucky, USA

Þekkt fyrir: Leik

Frá Wikipedia, frjálsu alfræðiorðabókinni

Irene Dunne (fædd Irene Marie Dunn, 20. desember 1898 – 4. september 1990) var bandarísk kvikmyndaleikkona og söngkona á þriðja, fjórða og fyrri hluta fimmta áratugarins. Dunne var fimm sinnum tilnefnd til Óskarsverðlauna sem besta leikkona, fyrir leik sinn í Cimarron (1931), Theodora Goes Wild (1936), The Awful Truth (1937), Love Affair (1939) og I Remember Mama (1948). Árið 1985 var Dunne veitt Kennedy Center heiður fyrir þjónustu sína við listir. Dunne var uppgötvað af Hollywood þegar hún lék með vegafyrirtækinu Show Boat árið 1929. Hún skrifaði undir samning við RKO og kom fram í fyrstu mynd sinni, Leathernecking (1930), kvikmyndaútgáfu af söngleiknum Present Arms. Þegar hún var á þrítugsaldri þegar hún gerði sína fyrstu kvikmynd átti hún eftir að vera í samkeppni við yngri leikkonur um hlutverk og fannst það hagkvæmt að komast hjá spurningum sem leiddu í ljós aldur hennar. Blaðamenn hennar ýttu undir þá trú að hún væri fædd 1901 eða 1904 og sú fyrrnefnda er dagsetningin sem grafin er á legsteininn hennar.

Á 3. og 4. áratugnum blómstraði Dunne og varð vinsæl skjákvenhetja í kvikmyndum eins og upprunalegu Back Street (1932) og upprunalegu Magnificent Obsession (1935) og endurskapaði hlutverk sitt sem Magnolia í Show Boat (1936), leikstýrt af James Hvalur. Love Affair (1939) er fyrsta kvikmyndin af þremur sem hún gerði á móti Charles Boyer. Hún lék og söng "Smoke Gets in Your Eyes", í Fred Astaire-Ginger Rogers kvikmyndaútgáfu söngleiksins Roberta (1935).

Dunne var hrædd við að reyna fyrir sér í fyrsta gamanhlutverki sínu, sem titilpersóna í Theodora Goes Wild (1936), en komst að því að hún hafði gaman af því. Hún reyndist hafa hæfileika fyrir gamanleik, með hæfileika til að sameina hið glæsilega og vitlausa, eiginleika sem hún sýndi í myndum eins og The Awful Truth (1937) og My Favorite Wife (1940), sem báðar eru með Cary Grant í aðalhlutverki. Önnur hlutverk eru meðal annars Julie Gardiner Adams í Penny Serenade (1941), aftur með Grant, Anna and the King of Siam (1946) sem Önnu Leonowens, Lavinia Day in Life with Father (1947) og Marta Hanson í I Remember Mama (1948). . Í The Mudlark (1950) var hún næstum óþekkjanleg undir þungri förðun sem Viktoría drottning.

Gamanmyndin It Grows on Trees (1952) varð síðasta sýning Dunne á skjánum, þó hún hafi verið á höttunum eftir hentugum kvikmyndahandritum í mörg ár á eftir. Árið eftir var hún opnunarþáttur á 1953 March of Dimes sýningarsýningunni í New York borg. Á meðan hún var í bænum kom hún fram sem leyndardómsgestur á What's My Line? Hún lék einnig sjónvarpssýningar í Ford leikhúsinu, General Electric leikhúsinu og Schlitz leikhúsi stjarnanna og hélt áfram að leika til 1962.

Árin 1952–53 lék Dunne blaðaritstjórann Susan Armstrong í útvarpsþættinum Bright Star. Sambandið 30 mínútna gamanleikrit var einnig með Fred MacMurray í aðalhlutverki.

Dunne sagði í viðtali að hana hefði skort „ógnvekjandi metnað“ nokkurra annarra leikkvenna og sagði: „Ég svífnaði út í leiklist og sleit út. Leiklist er ekki allt.... minna
Þýtt með aðstoð Google Translate frá Themoviedb.org