Marlon Brando

Þekktur fyrir leik

✝ 1. júlí 2004 🌐 marlonbrando.com/

Besta mynd / þáttaröð

Dial M for Murder ★ 8.1

Versta mynd

The Paradine Case ★ 6.5

Myndir

Æviágrip

Marlon Brando Jr. (3. apríl 1924 – 1. júlí 2004) var bandarískur leikari. Hann var talinn einn áhrifamesti leikari 20. aldar og hlaut fjölda viðurkenninga á ferli sínum sem spannaði sex áratugi, þar á meðal tvö Óskarsverðlaun, tvö Golden Globe-verðlaun og þrjú bresku kvikmyndaverðlaunaverðlaunin. Brando var einnig baráttumaður fyrir mörgum málefnum, einkum borgararéttindahreyfingunni og ýmsum frumbyggjahreyfingum. Eftir að hafa stundað nám hjá Stellu Adler á fjórða áratug síðustu aldar, er hann talinn vera einn af fyrstu leikarunum til að koma Stanislavski leikkerfi og aðferðaleik, dregið af Stanislavski kerfinu, til almennra áhorfenda.

Hann hlaut upphaflega lof og fyrstu Óskarsverðlaunatilnefningu sína sem besti leikari í aðalhlutverki fyrir að endurtaka hlutverk Stanley Kowalski í kvikmyndaaðlögun 1951 á leik Tennessee Williams, A Streetcar Named Desire, hlutverki sem hann byrjaði með góðum árangri á Broadway. Hann hlaut frekara lof, og fyrstu Óskarsverðlaunin og Golden Globe-verðlaunin, fyrir frammistöðu sína sem Terry Malloy í On the Waterfront, og túlkun hans á uppreisnargjarna mótorhjólagengisleiðtoganum Johnny Strabler í The Wild One reyndist varanleg mynd í dægurmenningunni. . Brando hlaut Óskarstilnefningar fyrir að leika Emiliano Zapata í Viva Zapata! (1952); Mark Antony í kvikmyndaaðlögun Josephs L. Mankiewicz árið 1953 á Julius Caesar eftir Shakespeare; og Air Force Major Lloyd Gruver í Sayonara (1957), aðlögun á skáldsögu James A. Michener frá 1954.

Á sjöunda áratugnum tók ferill Brandos verulegri niðursveiflu. Hann leikstýrði og lék í sértrúarsöfnuðinum One-Eyed Jacks, gagnrýnu og auglýsingafloppi, eftir það skilaði hann röð af athyglisverðum misheppnum miðasölum, sem hófst með Mutiny on the Bounty (1962). Eftir tíu ára afrek féllst hann á að gera skjápróf sem Vito Corleone í The Godfather eftir Francis Ford Coppola (1972). Hann fékk hlutverkið og vann í kjölfarið önnur Óskarsverðlaunin sín og Golden Globe verðlaunin sem gagnrýnendur telja meðal hans bestu. Hann afþakkaði Óskarsverðlaunin vegna meintrar illrar meðferðar og rangrar túlkunar á frumbyggjum Hollywood. The Godfather var ein vinsælasta kvikmynd allra tíma í viðskiptalegum tilgangi og samhliða Óskarstilnefndum leik sínum í Last Tango in Paris (1972), endurreisti Brando sig í röðum efstu stjörnunnar í miðasölunni.

Eftir hlé snemma á áttunda áratugnum var Brando almennt ánægður með að vera hátt launaður persónuleikari í aukahlutverkum, eins og Jor-El í Superman (1978), sem Kurtz ofursti í Apocalypse Now (1979) og Adam Steiffel í Formúlunni. (1980), áður en hann tók sér níu ára hlé frá kvikmyndum. Samkvæmt Heimsmetabók Guinness fékk Brando 3,7 milljónir dala (16 milljónir dala í verðbólguleiðréttum dollurum) greiddar og 11,75% af heildarhagnaðinum fyrir 13 daga vinnu við Superman.

Brando var flokkaður af American Film Institute sem fjórða besta kvikmyndastjarnan meðal karlkyns kvikmyndastjarna sem frumsýndir voru á skjánum árið 1950 eða fyrir 1950. Hann var einn af aðeins sex leikurum sem tímaritið Time nefndi árið 1999 á lista yfir 100 mikilvægustu fólkið. aldarinnar. Á þessum lista útnefndi Time einnig Brando sem "leikara aldarinnar".

Þýtt af Málstað · heimild TMDB