The Prodigal Son (1923)

Það er mjög erfit að gagnrýna svona gamla mynd þegar maður hefur séð fáar aðrar myndir frá sama tímabili til hliðsjónar. Ég hafði allavega mjög gaman af því að sjá svart-hvíta mynd sem tekin var upp á Íslandi fyrir svo mörgum árum. Það var ekkert hljóð, ekki einu sinni tónlist með og því heyrðist brakið í stólnum um allann salinn. Hvað með það. Þetta var algjör sápuópera. Snérist um bræður sem voru ástfangnir af sömu konunni. Hún ætlaði að giftast öðrum þeirra en hætti við til að giftast þeim sem hún elskaði í raun og veru. Sá endaði með að vera henni ótrúr. Svona hélt þetta áfram þar til öll fjölskildan var í molum og urðu ekki sættir fyrr en mörgum árum seinna þegar allir voru orðnir gamlir. Leikurinn var mjög íktur eins og í leikhúsi og förðunin var mjög spaugileg. Mér var farið að verða nokkuð sama um aðalpersónurnar sem flestar hegðuðu sér ósanngjarnlega gagnvart hvort öðru. Fyrir utan Magnús sem fórnaði aleigunni fyrir réttlætið. Maður var orðinn frekar þreittur á langavitleysunni sem var í tvem hlutum, 90 mínútur hvor. En þrátt fyrir það mjög merkilegt kvikmyndaafrek í sögu íslenskra kvikmyndagerðar.