Síðasti bærinn í dalnum (1950)

Ég var alveg farinn að trúa á álfa og tröll þegar myndin var búin. Það segir þónokkuð. Myndin gerist uppí sveit þar sem allir bændurnir hafa flutt í burtu vegna trölls og tröllsskessu sem hafa hrakið þau í burtu. Nema einn bónda og fjölskyldu hans, þau sitja sem fastast því amman á bænum á töfrahring sem verndar þau frá tröllunum. Myndin fjallar um það þegar tröllin reyna að stela hringnum af henni. Þar fáum við að kynnast alskonar furðuverum, eins og dvergnum sem getur gert sig ósýnilegann, bláa hestinn og álfadrottninguna sem verndar bóndann og fjölskylduna.

Myndin var oft kjánalega findin. Söguþráðurinn hélt athygglinni yfirleitt, þótt atriði á borð við dansinn inn í álfasteininum hafi verið töluvert langt. Leikurinn var ágætur þó það hafi komið niðrá honum hvað myndin var oft illa klippt. En maður á samt erfit með að gera sér grein fyrir hver staðallinn var á þeim tíma. Hún var líka greinilega öll talset, og ekki alltaf í "sínk".

Hún er í lit og það vel nýtt. Litirnir eru mjög góðir í myndinni og blekkir mann við að halda að hún sé yngri en hún er.

Mynd sem ég væri alveg til í að sjá útgefna á DVD. Það er greinilega áhugi meðal almennings því aðsóknin í Bæjarbíó var mjög góð. Mjög gaman að sjá alla krakkana í bíó. Alveg einstök bíóupplifun.