Okkar á milli: Í hita og þunga dagsins (1982)

Oft finnst mér fólk koma með stereotýpu á íslenskar kvikmyndir, og þegar ég segi fólk, þá er ég að tala um sjálfan mig. Þær eru ekki með neinn endi, þær eru hitt, þær eru þetta, þær eru allar eins. Okkar á milli er ekki eins og allar hinar myndirnar. Og í raun eru íslenskar kvikmyndir allar einstakar. En Okkar á milli fer nýjar slóðir, og ég hef ekki séð neinn þora að fara sömu spor aftur. Víðlinsan er mikið notuð. Tónlistin er hrá og spennandi. En það skemmtilegasta við hana er hugmyndaflugið sem aðalpersónan hefur. Eftir að missa besta vin sinn þá fer hann svolítið að missa vitið, og við sjáum hann í mjög venjulegum aðstæðum og fáum innsýn í þær hugsanir sem koma upp í kollinn á honum. Ég veit ekki hvort að ég hafi fengið neitt sérstaklega út úr því að horfa á hana, skildi ekki neitt eftir sig nema bara „vá, ég hef ekki séð svona mynd áður“.