Þóroddur Bjarnason

Myndin er að segja má fjórskipt. Í fyrsta lagi eru að samræður leiðtoganna sem gefa manni hugmynd um hvernig slíkt fer fram almennt. Þó að allt snúist um kjarnorkuafvopnun í fyrstu er ákveðið tvist í lokin. Svo eru það samskipti leyniþjónustumannanna í kjallara Höfða, þar sem þeir eru aðeins að kýta í fyrstu. Svo fylgjumst við með Raisu Gorbatsjov á ferð um landið, en her blaðamanna eltir hana enda var fjölmiðlabann í Höfða. Þá eru senur af Reagan að hringja í sína eiginkonu, Nancy, sem varð eftir í Hvíta húsinu í Bandaríkjunum.
Þetta er mynd sem er þess virði að sjá sérstaklega fyrir þá sem hafa gaman af mannkynssögu og sögu líðandi stundar.

Þetta er góð áminning um tímans rás og sett í samhengi við hvarf jökla og umhverfismál, sem svo aftur er tengt við afa og ömmur Andra, og þeirra tengsl við landið. Hann ræðir hvernig kynslóðirnar mætast og muna. Textinn er oft ljóðrænn og fallegur, og sömuleiðis myndmálið, og gaman að heyra samtölin við forfeður og mæður Andra, heilræði og fleira.

Þessi mynd er dæmigerð vegamynd, eins konar sambland af Síðustu veiðiferðar-myndunum íslensku, Hangover myndunum bandarísku með smá Klovn áhrifum hér og þar, ekta farsi.
Allskonar skemmtilegar senur, bæði sem snerta krabbameinsgreiningu einnar persónunnar en ekki hvað síst það sem snýr að leit einnar persónunnar að ástinni í gegnum nútíma tól og tæki.