Jóhann Leplat Ágústsson

Það er alltaf sérstaklega ánægjulegt þegar low budget kvikmynd tekst að fara langt fram úr stærri Hollywood-framleiðslum, að minnsta kosti þegar kemur að handriti og heildarútfærslu. Obsession nær því.

Plottið er einfalt, en útfærslan er einstaklega vel heppnuð. Handritið er snjallt og byggir spennuna upp af mikilli nákvæmni. Tempóið er nánast fullkomið. Myndin veit hvenær hún á að gefa áhorfandanum svigrúm til að anda, tengja áhorfendur við karakterana og hvenær hún á að herða tökin.

Það sem mér fannst sérstaklega skemmtilegt er að maður nær aldrei almennilega að giska hvert myndin er að fara. Maður er sífellt að reyna að giska á hvert sagan stefnir og þó að myndin notist stundum við kunnugleg hryllingsmyndaþemu, og maður hafi á tilfinningunni hvert hún sé að stefna, tekst Obsession aftur og aftur að koma manni á óvart. Það er nefnilega munur á því að vera of fyrirsjáanleg og að nota kunnugleg stef á skapandi hátt, og Obsession fellur klárlega í síðari flokkinn.

Eitt atriðanna var svo frumlegt og um leið svo óhugnanlegt að ég fann hárin bókstaflega rísa á handleggjunum. Það gerist orðið allt of sjaldan í hryllingsmyndum í dag, sem falla of oft í sama mynstrið: óhugnanleg tónlist, bregðuatriði, óhugnanleg tónlist, annað bregðuatriði. Hér kom óhugnaðurinn hins vegar úr sjálfu atriðinu, hugmyndinni og tímasetningunni, og þegar allt small saman fann ég hárin rísa. Það eru nákvæmlega svona augnablik sem minna mann á hversu áhrifaríkar hryllingsmyndir geta verið þegar þær treysta ekki bara á ódýr bregðuatriði.Ef ég ætti að nefna aðra mynd sem náði sambærilegum áhrifum væri það helst Hereditary.

Leikararnir skila allir sannfærandi frammistöðu og selja bæði óhugnaðinn og geðrænu spennuna af miklum trúverðugleika. Drungalegt andrúmsloft, góð myndataka, áhrifaríkt en sparsamt gore og sterkt handrit mynda saman hryllingsmynd sem stendur klárlega upp úr meðal mynda í sama flokki undanfarin ár.

Það sem lyftir myndinni enn hærra er sálfræðin á bak við söguna. Undir yfirborðinu leynast áhugaverðar vangaveltur um hvar mörkin liggja milli ástar, þráhyggju og jafnvel illsku. Myndin býður því upp á meira en bara hefðbundinn hrylling; hún skilur áhorfandann eftir með spurningar sem sitja lengi eftir og geta auðveldlega orðið að skemmtilegu umræðuefni milli vina eða kvikmyndaáhugafólks löngu eftir að myndinni lýkur.

Einkunn: 8,5/10

Ég fór á The Odyssey með miklar væntingar. Christopher Nolan hefur sjaldan brugðist mér sem leikstjóri, en þrátt fyrir það fór myndin langt fram úr því sem ég bjóst við.

Það fyrsta sem sló mig var hversu vel tókst að færa þetta tímalausa verk yfir á hvíta tjaldið. Handritið nær að gera söguna aðgengilega án þess að fórna þeirri dýpt og þeim klassa sem einkennir frumverkið, og uppbygging myndarinnar heldur manni föngnum frá upphafi til enda.

Tæknilega er myndin með nánast allt upp á tíu. Myndatakan, hljóðvinnslan og leikstjórnin eru öll í hæsta gæðaflokki, eins og búast má við af Christopher Nolan.

Leikarahópurinn stendur sig einnig frábærlega. Tom Holland skilar að mínu mati einni bestu frammistöðu sinni hingað til, Matt Damon er sterkur í hlutverki sínu og Robert Pattinson er sannfærandi sem lævís gunga og svikull andstæðingur.

Eitt af því sem vakti athygli mína var hvernig myndin nýtir praktísk tæknibrelluáhrif. Það gefur henni meiri þyngd og raunveruleikatilfinningu en margar stórmyndir nútímans sem treysta nær eingöngu á tölvubrellur. Nolan finnur jafnframt frumlegar leiðir til að færa þekktustu atriði Hómers, höfundar Ódysseifskviðu, yfir á hvíta tjaldið og útkoman er bæði fersk og trúverðug.

Mikill metnaður var einnig lagður í tökurnar. Myndin var tekin að öllu leyti á IMAX-filmur, sem hefur lengi verið draumur Nolans. Ef þú vilt fá innsýn í hvernig The Odyssey varð til mæli ég eindregið með þessu rúmlega 20 mínútna myndbandi bak við tjöldin. Þar er farið yfir allt frá tökustöðum, leikmyndum og praktískum tæknibrellum til tónlistar, IMAX-tækninnar og þess gríðarlega metnaðar sem einkenndi gerð myndarinnar.

Tónlistin kom mér á óvart. Hún er óhefðbundnari en ég bjóst við en verður á köflum gríðarlega áhrifamikil og lyftir upp mörgum af sterkustu atriðum myndarinnar. Ég hefði kannski viljað heyra aðeins meira af hefðbundnari ævintýratónlist inn á milli, en draumkenndi og örlítið drungalegi tónninn virkaði engu að síður afar vel. Á köflum minnti sjónrænn stíll myndarinnar mig meira að segja örlítið á verk Tim Burton, án þess þó að missa hinn sérstaka Nolan-stíl.

Fyrir mér er The Odyssey eitt af sterkustu verkum Christopher Nolan til þessa og kvikmynd sem ég mun án efa sjá aftur. Hún sameinar stórbrotna kvikmyndagerð, sterka frásögn og áhrifamiklar persónur á þann hátt sem fáir leikstjórar ná.

Ef þú hefur gaman af metnaðarfullum ævintýramyndum sem byggja jafnt á sjónrænum stórfengleika og vandaðri frásögn er þetta kvikmynd sem þú ættir ekki að láta fram hjá þér fara. Christopher Nolan sýnir enn á ný hvers vegna hann er talinn einn fremsti kvikmyndagerðarmaður samtímans.

Pulp Fiction er ein sú allra besta frá Tarantino og það er mikið sagt.

Casting 10/10
Allir leikararnir passa fullkomlega í hlutverkin sín. Það er ómögulegt að ímynda sér aðra leikara í þessum karakterum í dag.

Myndataka 10/10
Hver einasti rammi er annaðhvort legendary cult moment eða eins og tímalaust málverk.

Tónlist 10/10
Sjaldan eða aldrei hefur tónlist verið notuð á jafn áhrifaríkan hátt í kvikmynd. Soundtrackið er orðið goðsagnakennt og lögin passa fullkomlega við atriðin sem þau eru notuð í.

Leikurinn 10/10
Allir leikararnir skila sínu með frammúrskarandi hætti. Samuel L. Jackson, Travolta, Uma Thurman, Bruce Willis og restin af leikhópnum eru brilliant.

Handrit 11/10
Dialogurinn, sögufléttan, húmorinn, undirliggjandi þemun, uppbyggingin og boðskapurinn harmonísera fullkomlega saman. Það var aldrei til handrit eins og Pulp Fiction og það verður líklega aldrei annað alveg eins aftur.

Leikstjórn 11/10
Einfaldlega ein besta leikstjórn sem sést hefur í kvikmyndasögunni. Tarantino tók allt sem hann elskaði við kvikmyndir, var í algjöru prime formi á tíunda áratugnum og bjó til eitthvað sem breytti kvikmyndamiðlinum að eilífu.