John Wengraf

Þekktur fyrir leik

✝ 4. maí 1974

Besta mynd / þáttaröð

Searching for Bobby Fischer ★ 7.4

Versta mynd

Mistress ★ 5.4

Myndir

Æviágrip

Þegar hann flutti til Englands árið 1933 þegar nasistar hófu völd, kom Wengraf fram án reiknings í nokkrum kvikmyndum þar, sem og í nokkrum af fyrstu beinni sjónvarpsþáttum BBC sem sýndir hafa verið en ferill hans fór að þverra. Seint á árinu 1941 varð hann hins vegar þeirrar gæfu aðnjótandi að koma fram á Broadway með Helen Hayes í "Candle in the Wind" og ákvað að vera áfram. Árið eftir hélt hann vestur og settist varanlega að í Los Angeles svæðinu. Dökkur, kaldur augum, þunnur leikmaður með nákvæmt, nákvæmt loft um sig, hann fann sjálfan sig undantekningarlaust leika einmitt persónurnar sem hann hataði. Nokkrar af svívirðilegri viðbjóði hans komu upp á yfirborðið í kvikmyndum eins og Humphrey Bogart klassíkinni Sahara (1943/I), sem og The Boy from Stalingrad (1943), U-Boat Prisoner (1944) og Till We Meet Again (1944). Á eftirstríðsárunum sást hann oft sýna fagfólk frá þjóðerni (vísindamenn, læknar, prófessorar, erlent kóngafólk). Sumar af gæðamyndunum sem hann bætti voru Tomorrow Is Forever (1946); Von Papen greifi í 5 fingrum (1952); og Ronchin í Ethel Merman söngleiknum Call Me Madam (1953). Þrátt fyrir að Wengraf hafi aldrei komist í efsta sæti Hollywood-persónunnar, var hann áfram sterkur og áreiðanlegur leikmaður. Á fimmta og sjöunda áratugnum færði hann hæfileika sína yfir í sjónvarpið, kom fram í fjölda dramatískra þátta og í svo vinsælum þáttum eins og "The Untouchables" (1959), "Hawaiian Eye" (1959), "The Man from U.N.C.L.E." (1964) og "The Time Tunnel" (1966). Síðustu myndir hans innihéldu minniháttar hlutverk í stríðsþema Judgment at Nuremberg (1961), Hitler (1962) og Ship of Fools (1965). Hann lét af störfum árið 1966 og lést í Santa Barbara, Kaliforníu, 77 ára að aldri, 4. maí 1974.