Pokémon the First Movie: Mewtwo Strikes Back (1998)
Ég er 22 ára gamall og upplifði í fyrsta skipti á ævinni að sofna í bíó þegar ég fór á teiknimyndina Pokemon með kærustunni og litla bróður hennar. Myndir er sú alleiðinlegasta sem ég hef séð í kvikmyndahúsi um ævina. Eina leiðin fyrir mig að þrauka út myndina var að sofa um stund. Myndin hafði ekkert af því sem þarf til þess að gera bíóferð að afþreyingu, enginn húmor, engin spenna, engar skemmtilegar söguhetjur ekki einu sinni rómantík, meira að segja eru teikningarnar ótrúlega eitthvað leiðinlegar. Mér fannst eins og myndin væri einhver þolraun sem af einhverjum ástæðum hefði þarna verið lögð fyrir mig.