Obsession (2026)

Obsession er fersk, fyndin og óþægileg hryllingsmynd sem kom mér verulega á óvart. Myndin tekur einfalda hugmynd um ósk sem fer úr böndunum og gerir hana bæði skemmtilega og óhugnanlega.

Hún blandar vel saman svörtum húmor, spennu og hryllingi, án þess að missa taktinn. Sterkur leikur, góð stemning og nokkur atriði sem sitja eftir.

Ein skemmtilegasta hryllingsmynd ársins og líklega af mínu mati besta mynd ársins eins og er.

Gættu hvers þú óskar þér. Í tilfelli litlu \'stórmyndarinnar\' Obsession hefði leikstjórinn og YouTuber\'inn Curry Barker ekki mögulega getað óskað sér betri útkomu hvað aðsóknina varðar. Sennilega ekki síðan Paranormal Activity eða The Blair Witch Project hefur eitthvað svona smátt komist svona hratt og örugglega inn í kúltúrs-zeitgeist’ið. Myndin mætti líka eins og frískandi þruma úr heiðskýru lofti.

Obsession hefur verið að vekja gríðarlega athygli um allan heim og árangurinn er þeim mun magnaðri í ljósi þess að myndin er sögð hafa kostað undir milljón dollara. Þar af leiðandi má tvímælalaust gera ráð fyrir að Barker sé kvikmyndagerðarmaður sem kominn er til að vera og ekki síður leikkonan Inde Navarette, sem er hreint út sagt meiriháttar í hlutverki sínu. Það er kannski ekki sanngjarnt að segja að hún beri myndina alla uppi en hún fær gífurlega krefjandi rullu sem hún rúllar upp eins og ekkert sé, eða enn fremur nær að brennimerkja sig í heilabú áhorfandans.

Aðdragandi þessarar myndar er fjarri því að vera óskiljanlegur. Hugmyndin er sáraeinföld, býsna aðgengileg og framvindan heldur loganum uppi með spennandi stigmögnun aðstæðna, líflegum persónum, sjálfsöruggri leikstjórn Barkers og púkalegri blöndu af hryllingi og svörtu gríni. Þetta er vissulega ekkert sérlega djúp bíómynd en það breytir því ekki að um margt er að ræða í tengslum við skilaboð hennar, persónusköpun og þemu. Það sem dregur hana að vísu niður eru fáeinir fyrirsjáanlegir sögupunktar og hnefafylli af skotum þar sem sést að fjármagnið réði ekki alveg við metnaðinn allan í subbuskapnum.

Tónninn svipar mikiið til erótískra paranoju-sálfræðiþrillera frá níunda og tíunda áratugnum í bland við hálfgerða yfirnáttúrulega Misery fyrir nýja kynslóð. Nýstirnið Navarette gefur allavega þeim sögulega leiksigri hjá Kathy Bates lítið eftir í tengslum við að eigna sér hvern ramma með marglaga geggjun (segjum það bara…). Til að mynda er einn tiltekinn mónólógur hjá leikkonunni sem á alveg erindi í sömu sögubækur og einn sá þekktasti hjá Annie Wilkes. En þó að Navarette eigi stærsta sviðsljósið og heiðurinn að betri köflum myndarinnar má ekki horfa fram hjá því að leikhópurinn allur í kringum hana skilar sér með prýðum.

Hvað sem má segja til um smágalla og smotterí, þá er Obsession alveg húrrandi klikkuð og mátulega kómísk skemmtun, og forvitnin er mikil í óneitanlega bjartri framtíð (eða í það minnsta stórspennandi ‘follow-up’ verkefni) hjá Barker.