Það þótti mér ávallt magnað hversu vel fyrri Pirates of the Caribbean-myndin heppnaðist, þ.e.a.s. miðað við framleiðslu sem reyndist vera byggð á skemmtitæki í Disney World (og þá býsna leiðinlegu skemmtitæki, ef ég mætti skjóta því inn). Grunnhugmyndin lofaði ekki góðu, en þökk sé glæsilegri samkomu leikara, óaðfinnanlegri umgjörð og brjáluðu ævintýramyndaflæði varð myndin einhverra hluta vegna að einni best heppnuðu - og, að sjálfsögðu, óvæntustu - afþreyingu ársins 2003. Auðvitað var hún hvergi gallalaus, og ef ég man rétt þá sárþjáðist hún fyrir að teygja út lengdartímann ónauðsynlega mikið, en einhvern veginn horfði maður framhjá slíku. Kannski það hafi verið vegna þess að Johnny Depp stal skjótt öllum sínum atriðum og var erfitt að fá nóg af honum.
Þá er komið að hinu óhjákvæmalega framhaldi (eða öllu heldur öðrum hluta í væntanlegum þríleik), og er sjálfsagt að áhorfendur stilli væntingar sínar hátt. Til að byrja á, þá fullyrði ég án þess að hika að þessi mynd sé ekki vitund verri heldur en sú fyrri. Á sumum sviðum er hún jafnvel betri. Það eru samt fáeinir vankantar sem koma í veg fyrir hærri einkunn.
Sjáum nú til; Útlitið er í sjálfu sér til fyrirmyndar og sé ég ekki neitt að framleiðslunni. Tæknibrellurnar eru einnig alveg stórkostlegar og greinilega í töluvert meira magni en áður. Leikararnir líta allir vel út. Meira að segja er ennþá skemmtilegra að fylgjast með þessu liði núna, eða a.m.k. hluta af því. Sem dæmi má nefna að þau Orlando Bloom og Keira Knightley eru orðin mun áhugaverðari, og persónuþróun þeirra yfirgefur þær stereótýpur sem þau voru í fyrri myndinni. Að flestu leyti eru þessir tveir leikarar nú orðnir að jafningjum Depps, a.m.k. hvað frammistöður varða. Persónur þeirra þyrftu enn smá upp á til að jafnast á við þá ófyrirsjáanlegu hegðun sem Jack Sparrow hefur. En Johnny á náttúrlega sín augnablik enn, og eignar sér vissulega meirihlutann af myndinni.
Sagan er aftur á móti orðin svo miklu, miklu margbrotnari, og það veldur því að fólkið hefur meira að gera. Plottið sjálft er voða einfalt, og finnur maður oft fyrir því hvað myndin reynir mikið að fylla upp í það. Sögusviðið – ásamt persónufjölda - er samt orðið svo stórt að myndin nær að þola það betur að vera um tveir og hálfur tími á lengd. Hún tekur auðvitað sinn tíma í uppbyggingu (kannski meira en þörf var á - til dæmis sá ég engan tilgang með senunum á "mannætueyjuni"), en um leið og allt er komið í gang er hvergi stoppað og myndin hér um bil kaffærir manni með ótrúlegri veislu af hasar og brellum, sem er auðvitað hið besta mál - sérstaklega fyrir sumarmynd.
Endirinn á reyndar eftir að leggjast misvel á suma, enda er um að ræða nokkuð fyrirsjáanlegan og því miður hálf týpískan cliffhanger. Þetta fær mann auðvitað til að hlakka ógurlega til þess að sjá næsta hluta, en persónulega fannst mér eins og að úrlausnin mætti vera aðeins betur skrifuð og hnútarnir betur hnýttir, enda eru frekar mörg sub-plott í gangi. Þetta minnir mann ógurlega á Matrix Reloaded, þegar maður hefði frekar viljað eitthvað í líkingu við Lord of the Rings eða Harry Potter (þar sem hver kafli virkar sem heilsteypt mynd, í stað þess að vera aðeins ákveðinn hluti af "lengri" mynd). Það er sjaldnast góður hlutur þegar myndir geta ekki virkað sem stakar einingar og þurfa lífsnauðsynlega að treysta sig á framhaldið. Burtséð frá því smekksatriði þá er ég mjög ánægður með myndina. Hún heldur uppi skemmtilegum fíling frá upphafi til enda og jafnvel á hún til með að halda manni vel föstum við sætið (þessar Kraken-senur eru svakalegar!).
Ef ég ætti að þurfa að bera hana saman við fyrstu myndina, þá held ég að The Curse of the Black Pearl verði fyrir valinu sem aðeins betri kvikmynd, þó svo að munurinn sé svo þunnur að það er vart þess virði að fara út í. En þegar á heildina er litið, þá stóðst þessi mynd flestar, ef ekki allar, væntingar mínar og tel ég ekki líklegt að flest allir sem fíluðu fyrstu verði eitthvað svekktir með þessa. Maður hreinlega gargar af gleði við allt þetta sjónarspil og ég hlakka til að fá meira!
7/10
0 af 0 fannst þessi umfjöllun gagnleg