Ég held að mér hefur sjaldan fundist eins erfitt að kveðja eina seríu og Star Wars. Þetta fyrirbæri hefur komið svakalega langa leið síðan það hófst (og ég var ekki einu sinni fæddur þá) og telst ekki síður hluti af mannkynssögunni og kvikmyndasögunni. En nú loks fékk maður að bera þriðja og síðasta kaflann augum og get ég sagt það strax að fyrir mitt leyti varð ég alls ekki fyrir vonbrigðum.

Innihaldslega er Revenge of the Sith líklega þyngsta og sterkasta myndin í röðinni, þar sem hún þarf að sýna bæði mikilvæga þróun persónanna ásamt því að vera brúin sem sameinar gamla þríleikinn við þann nýja. Sith virkar á næstum öllum sviðum. Hún nær einna helst að endurvekja stóran part af gamla Star Wars-fílíngnum sem aðeins Attack of the Clones náði naumlega að gera en Phantom Menace feilaði á. Myndin er líka sú allra myrkasta af þeim öllum og lætur hún Empire líta út eins og barnamyndin sem hún átti upphaflega að vera. Gallharðir fíklar fyrirbærisins - eins og undirritaður telur sig vera - munu finna fyrir yfirþyrmandi gæsahúð á vissum stöðum, svo ég tali nú ekki um þegar gamli góði Darth Vader skýtur upp kollinum eftir langa, langa bið. Og þeir sem eru enn í dag óhlynntir nýju seríunni geta átt von á heldur betur góðu trippi því myndin inniheldur flest ef ekki allt það sem gerir Star Wars að því sem það er og hefur verið.

Af öllum 6 myndunum þá er þessi mesti rússíbaninn, bæði tilfinningalega og á stigi hasars, og ferðin er vægast sagt stórkostleg. Annars er spurning hvernig þeir sem eru háðir nostalgíunni munu taka á móti öllu tæknibrelluflæðinu hér, því þetta er e.t.v. sú Star Wars-mynd sem er hvað mest hlaðin tölvuvinnu. Ég, aftur á móti, ætla ekki að kvarta. Brellurnar koma að mínu mati mjög vel út, sem og hljóðrásin sjálf, sem er alveg einstaklega glæsileg núna. Tónlist John Williams er líka löngu orðin að sjálfsögðum hlut hvað gæði varða. Star Wars-stefin sem þessi maður hefur samið eru svo frábær að það er varla hægt að lýsa þeim og bætir hann enn einni klassík við í lagasafnið með Battle of the Heroes-laginu sem á sér stað undir lokabardaga myndarinnar. Ég hélt ekki kjálkanum lokuðum.

Ekki veit ég heldur hvað Lucas hefur gert, en leikstjórn hans hefur batnað töluvert. Hayden Christensen ber hlutverkið sitt ótrúlega vel uppi og slær hvergi feilnótu (nema ef það viðkemur lélegum samtölum - sem ég kenni Lucas frekar um). Ewan McGregor og Natalie Portman eru sömuleiðis traust og Ian McDiarmid vekur upp gamlar og góðar minningar sem lúmski, afskræmdi keisarinn (passið upp á yngstu börnin, í guðanna bænum!). Einhverra hluta vegna tel ég Frank Oz eiga eitthvað hrós skilið einnig, þar sem Yoda kemur mikið við sögu í þetta sinn og Samuel L. Jackson heldur auðvitað uppi 'kúlinu' að venju.

Þegar ég lít aftur þá má segja að væntingar mínar til þessarar þriðju myndar hafa verið blandaðar. Ég fór á myndina með bæði tilhlökkun og kvíða. Reyndar fannst mér báðar PM og AOTC vera góðar myndir (sú síðarnefnda örlítið betri en sú fyrri), en með tímanum fór ég að átta mig á vissum veikleikum sem höfðu upp á söguna að gera sem heild. Nú þegar síðasta púslið er komið í spilið þarf ekki að hafa lengur áhyggjur. Revenge of the Sith smellur fullkomlega inn í þessa frábæru sögu. Vissulega fylgja henni gallar varðandi samtölin sum staðar (og þau geta á tíðum verið AFAR vond - ekta Lucas-skrif), en persónulega finnst mér myndin haldast miklu betur saman heldur en hinar tvær. Gleymum ekki að samtölin voru heldur aldrei í neinum David Mamet-stíl í gömlu trílógíunni. Annars finnst mér athugavert að langbestu senur þessarar myndar reyndust vera þöglar. Ég held að "Order 66-senan" verði samstundis klassísk um leið og fólk sér hana. Hún gaf mér allavega afar lúmska gæsahúð.

Fólk þarf heldur ekki að stressa sig yfir barnalegum fígúrum í tonnatali (Ep.1) eða illa þróaðri rómantík (Ep.2). Á þessari stundu hlakkar mig ógurlega til að eigna mér þessa mynd í DVD safnið svo maður geti loksins horft á þetta sem eina samfellda heild (kallið mig hallærislegan, en tilhugsunin er bara of freistandi...). Ég er reyndar ekki á þeirri skoðun að þessi sé betri en Empire (kannski hefur það eitthvað með nostalgíuna og æskuárin að gera), en hún er álíka sterk og - eins og áður sagði - langtum drungalegri. Hér er bara allt hægt að finna sem maður getur mögulega viljað í Star Wars-mynd, og rétt rúmlega það, svo ég segi bara að lokum við hina aðdáendur: Skemmtið ykkur vel!

9/10