I, Robot er tvímælalaust það sem menn geta kallað ekta sumarhasarmynd. Hún er samt eiginlega meira en það. Hún er ekki enn eina týpíska vitskerta Hollywood-spennumyndin sem byggir aðeins á tómum hasar og ódýrum tæknibrellum. Í höndum einhvers annars hefði þess vegna getað orðið svo, en leikstjórinn Alex Proyas - sem þekktastur er fyrir að skapa drungaleg og myrk stílbrögð (sjá goth-klassíkina The Crow og snilldina Dark City) - tekst að gera eitthvað nýtt sem skarar örlítið meira fram úr.
Proyas býr til alveg svakalega nettan stíl sem umvefur trausta, úthugsaða og innihaldríka sögu. Söguþráðurinn er í sjálfu sér mun gáfaðri en svona myndir eru yfirleitt, og fókusar meira á smáatriðin heldur en lætin.
Tæknibrellurnar eru líka fyrsta flokks, og örugglega með þeim betri sem ég hef séð á árinu. Þær blanda fullkomlega saman tölvugerðum fígúrum og raunverulegu umhverfi án þess að detta nokkurn tímann í þá gryfju að líta út eins og tölvuleikur. Hasarinn er líka solid, og það besta er að hann notast ekki á við snöggar klippingar eða óþægilegt músík vídeó-look til að skapa spennu, heldur höndlar leikstjórinn þær senur bara svo ákaflega vel með svo flottri sýn að þær pumpa adrenalínið í gang eins og til var ætlast (flott þetta með hröðu, tölvugerðu kameruhreyfingarnar by the way).
Svo er það náttúrlega Will Smith, og I, Robot sannar bara að hann hefur eiginleikann til að geta borið heila spennumynd uppi sjálfur. Reyndar er gerð meiri tilraun til að skella meiri dýpt í persónu hans en við höfum séð áður af honum, en týpan er þó nákvæmlega sú sama og við kynntumst t.d. í Bad Boys, Men in Black eða Enemy of the State. Annars fer hann alltaf mjög vel með one-lineranna (og margir þeirra eru nokkuð góðir hérna, verð að viðurkenna það), sem þykir ansi stór krafa hjá hasarhetjum.
Bridget Moynahan er sömuleiðis leikkona sem þjáist af því sama og Will með að vera alltaf 'sama týpan.' Hún er einhverra hluta vegna alltaf eins, en það er svosem engin ástæða til að setja mikið út á hana. Hún fyllir eins vel og hún getur upp í hlutverk gáfuðu vísindakonunnar sem er alltaf jafn glær.
Það eru margar áhugaverðar spurningar sem þessi mynd vekur, eins og lagið er hjá góðum framtíðarþriller, og myndin kafar út í mikla persónudýpt, og þar helst með persónuna Sonny (þ.e. vélmennið sem flækist inn í atburðarásina), sem er alveg ótrúlega góður karakter og nær pottþéttu sambandi við áhorfandann.
Sem vísindaskáldskapur hef ég mínar athugasemdir um myndina - þ.á.m. hversu auðútreiknanlegar sumar flétturnar í myndinni eru - en sem sumarmynd hefur hún næstum allt sem ein slík þarf upp á að bjóða. Ég er feginn að við fáum loksins að sjá eitthvað nýtt frá þeirri eldgömlu Man vs. Machine-hugmynd. Þetta er ekki besta mynd leikstjórans, né efast ég um að þetta sé neitt Matrix/Minority Report/Ghost in the Shell-kalíber, og hún trompar samt ekki Spider-Man 2 úr toppsætinu sem besta spennumynd sumarsins, en meðmæli mín eru sterk þrátt fyrir það.
8/10
Ég verð samt að kommenta á gífurlega hallærislega og þvingaða Converse-auglýsingu sem kemur alltof oft fram, en lögð er óbærilega mikil áhersla á hversu flottir nýju skórnir hans Wills eru. Ég var nánast farinn að halda að þeir tengdust söguþræðinum eitthvað sérstaklega, en nei nei... Skórnir mynduðust bara svona oft í nærmynd. Spes.
0 af 0 fannst þessi umfjöllun gagnleg