Þegar maður fer á mynd þar sem handritið er í umsjón Charlie Kaufman er nánast 100% öruggt að ekkert venjulegt bíó sé á ferðinni. Eternal Sunshine of the Spotless Mind er nýjasta furðuafrek hans, en kemst þó ekki alveg með tærnar þar sem þær Adaptation og Being John Malkovich höfðu hælanna, og ég held að það sé vegna leikstjórans.

Michel Gondry er sniðugur kvikmyndagerðarmaður og hefur mikla möguleika (flott tónlistarmyndböndin hjá honum), en mér finnst hann mætti fara aðeins öðruvísi með efniviðinn. Hann leikstýrði einnig Human Nature (sem var líka skrifuð af Kaufman), en náði sú mynd aldrei neinum hæðum og skildi lítið eftir sig. Með þessa mynd gerir hann miklu betri hluti, þökk sé leikaravalinu.

Jim Carrey og Kate Winslet eru alveg mögnuð, og þá Carrey sérstaklega. Manni finnst ekki eins og maður sé að horfa á gúmmígrínarann á skjánum, heldur 'alvöru' hlið hans sem leikara og er þetta án efa hans albesta frammistaða til þessa (gefið þessum manni loksins Óskar!! eða tilnefningu að MINNSTA kosti!). Þau Kirsten Dunst, Tom Wilkinson, Elijah Wood og Mark Ruffalo eru sömuleiðis góð en þó ekki mikið annað en bara aukapersónur sem gera ekki mikið.

Ef það er eitthvað við þessa mynd sem ég var virkilega hrifinn af, þá var það frumleikinn. Eternal Sunshine er rómantísk ástarsaga í bland við svarta kómedíu í bland við smá vísindaskáldskap, og eins furðuleg og grunnhugmyndin er, þá gengur hún upp. Rétt eins og með Being John Malkovich. Það er alveg ótrúlegt hvernig Kaufman getur tekið brenglaðar hugmyndir og látið þær heppnast á góðan máta (Human Nature er þó á mörkunum). Það eru margar skemmtilegar pælingar á bakvið myndina og hún fær plús fyrir það sem hún skilur eftir sig. Þessi mynd ætti að vera vel tilvalið bíó fyrir alla sem kunna að meta sérviskuna í skrifum Kaufmans og talsvert öðruvísi rómantískar myndir.

7/10

Ég hef oft horft á þessa mynd og finnst mér hún alltaf jafnskemmtileg og mögnuð. Við þekkjum öll Kate Winslet úr dramatískum myndum og kom það því manni ekki á óvart að hún stæði sig vel. En þetta var í fyrsta sinn sem að ég sá Jim Carrey í alvarlegri mynd og þeir sem eru búnir að merkja hann sem einhæfan leikara sem getur einungis leikið grínhlutverk ættu að sjá þessa mynd og hugsa sinn gang.
Söguþráðurinn í myndinni er örlítið flókinn og má í raun ekki uppljóstra honum í umfjöllun, en ég get sagt að mér finnst hann magnaður og svolídið óhugnalegur ef að hann myndi gerast í raunveruleikanum.

Ég mæli með þessari mynd fyrir fólk sem hefur áhuga á tilraunum og mannfræði. Frábær mynd sem má ekki láta fara framhjá sér!

Alger snilld.
Handritið er alveg magnað og ótrúlegt að hægt sé að láta sér detta í hug að skrifa svona handrit.
Jim Carrey er magnaður í sínuhlutverki og sýnir hann það algerlega að hann er afbragðsleikari og getur gert margt annað en bara að gretta sig og fetta.
Eftir að ég hafði tekið þessa mynd á leigu, þá fór ég daginn eftir og keypti mér eintak, þó svo að ég hafi verið nýbúinn að horfa á hana, því ég vissi það að ég ætti eftir að horfa á þessa mörgum sinnum í viðbót.

Mér fannst þessi mynd frekar ruglingleg og skrýtin að horfa á. Jim Carrey og Kate Winslet standa sig mjög vel í hlutverkum sínum og það var gaman að sjá Jim Carrey í öðruvísi hlutverki. Annars fannst mér myndin bara sæmileg.

En það var gaman að sjá Valdísi 'Oskarsdóttir fá verðlaun frá Bretlandi sem besti klipparinn (myndin var mjög vel klippt).

Eternal Sunshine of the Spotless Mind er frábær og mjög vel gerð mynd.Jim Carrey fer á kostum sem Joel Barish,sem kemst að því að kærastan hans,Clementine(Kate Winslet)hefur látið þurrka út úr minni sér allar minningar um Joel og sambandið milli þeirra.Joel getur ekki hætt að hugsa um hana og á endanum fer hann í sams konar aðgerð og Clementine.Á meðan það er verið að þurrka út allar þessar minningar upplifir Joel þær

aftur í svefninum.En að lokum skilur hann að hann vill ekki gleyma Clementine.En það er of seint að hætta við.....

Michel Gondry leikstýrir óaðfinnanlega og Charlie Kaufman er með frábært handrit en þeir gerðu einnig saman Human Nature!

Jim Carrey og Kate Winslet fara á kostum sem Joel og Clementine ásamt nokkrum aukaleikurum,td Elijah Wood,Kirsten Dunst og Mark Ruffalo.Það eina sem kemur í veg fyrir 4 stjörnur er hve söguþráðurinn er ruglingslegur á köflunum svo maður þarf að horfa á myndina að minnsta kosti 5 sinnum til að skilja hana almennilega!!!

Ég varð fyrir svolitlum vonbrigðum með þessa mynd, því ég hafði miklar væntingar til hennar. Ég held mikið upp á Jim Carrey og Kate Winslet og finnst þau frábærir listamenn og er engin undantekning á því hér. Allir leikarar gerðu gott í myndinni. Þetta er ofsalega flott, listræn og vel gerð mynd og að öllu jöfnu með áhugaverðan söguþráð. Ég er venjulega hrifin af skrýtnum, léttrugluðum og smádramatískum fortíðarflippsmyndum eins og maður gæti flokkað þessa! En þrátt fyrir snilldarlega klippingu Valdísar Óskarsdóttur og flotta litanotkun og grafík, hreif myndin mig ekki eins og ég hafði búist við. Hún var of ruglingsleg á köflum og hélt ekki nógu vel athygli minni af þeim sökum. Ég var eiginlega alltaf að bíða eftir einhverri niðurstöðu eða einhverjum endanlegum endi, en það kom ekki. Ég get ekki mælt með þessari mynd fyrir aðdáendur rómantískra drama/gamanmynda þótt hún eigi mjög góða spretti. En ég sé að margir fíla hana í botn og mér finnst bara gott mál að svona sérstök mynd skuli fá góða dóma. Aldrei þessu vant gef ég lægri einkunn -en meðaleinkunnin er hér- fyrir öðruvísi myndir... Ég vil meina að Eternal Sunshine of the Spotless Mind hefði getað orðið enn betri með aðeins heilsteyptari söguþræði. Engu að síður mjög heillandi mynd og vel yfir meðallagi :-)

Vá vá vá, hér fer allt sem maður hugsar um heiminn til fjandans. Í þessari stórglæsilegu mynd fer Jim Carrey á kostum sem hlédrægur og einfaldur gæi sem skrifar í dagbókina sína í hversdagsleikanum. Einn daginn rekst hann á stúlku sem hann heillast af og upp hefst ástarsamband, það sem gerist svo er að hann kemur einn daginn til hennar eftir rifrildi á milli þeirra og ætlar að reyna að biðjast fyrirgefningar, honum til mikillar undrunar og áhorfendum man stúlkan ekkert eftir honum, Carrey fer að hugsa og trúir ekki sínum eigin augum. Eftir þetta fer mögnuð hringrás í gang sem enginn kvikmyndaáhugamaður má missa af. Án efa ein af betri myndum Carrey og er hann með þessari mynd hér að viðbættum Majestic og Truman Show að sýna það sem hann reyndi að sýna okkur öllum að hann er ekki bara einhver trúður... hann er leikari með meiru. Þessi mun sveipa ykkur í burtu....

Vá ég á ekki til orð yfir það hvað þessi mynd er góð. Þessi mynd verður að teljast með frumlegustu myndum ársins. Þegar maður fer að horfa á mynd og maður sér nafnið Charlie Kaufman, þá býst maður við einhverju frumlegu. Og ekki bregst það hérna. Handrit hans að þessari mynd er snilld. Þó að þetta sé ekki besti leikur hans á ferlinum hjá Jim Carrey, þá er hann mjög nálægt því. Hann er mjög góður í hlutverki sínu og ætti að fá (vonandi) tilnefningu til Óskars fyrir túlkun sína á þessari persónu. Svo er fullt af öðrum leikurum í þessari mynd sem standa sig með prýði og þá er það helst Kate Winslet. Ótrúlegt hvað hún nær vel bandaríska hreimnum miðað við að hún er bresk. Mæli hiklaust með að fólk sjái þessa mynd sem fyrst.

'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' væri kannski hægt að skilgreina sem heimspekilega ástarsögu, þar sem velt er fyrir sér tengslum fortíðar við minni og ímyndun. Einnig vakna upp pælingar um hvort að allt minnið sé geymt í heilanum - þegar þú elskar einhvern, manstu bara eftir manneskjunni með heilanum einum? Aðalpersónurnar tvær eru svolítið týndar í samfélagi manna, en eru heiðarlegar og 'góðar', þau eiga í ástarsambandi sem virðist vera raunverulegt, þyrnum stráð og stundum erfitt; reyndar svo erfitt að það leiðir þær í ákvörðunartöku sem þau myndu bæði sjá eftir tækist þeim að muna hver þessi ákvörðun var. Hver einasta aukapersóna bregst trausti og misnotar sér aðstæðurnar sem skapast þegar þessar tvær manneskjur, Joel og Clementine, leita hjálpar þeirra. Þannig snýst myndin líka um það hversu erfitt getur verið að vera heiðarleg manneskja sem grunar engan um græsku, innan um fólk sem er nákvæmlega sama um almennt siðgæði. Valdís Óskarskóttir skeytti saman þessari mynd og tókst bara ágætlega til. Það hefur örugglega verið erfitt að raða myndskeiðunum án þess að þetta yrði of ruglingslegt fyrir áhorfandann. Leikarahópurinn er allt í lagi, mér sýnist að hvaða leikari sem er hefði getað tekið að sér hlutverk stjarnanna Jim Carrey, Kirsten Dunst, Eliah Wood og Tom Wilkinson. Hefðu fyrrnefndir leikarar staðið sig betur, og verið eftirminnilegri í hlutverkunum, hefði ég gefið myndinni fjórar stjörnur. Leikkonan sem heldur myndinni uppi er Kate winslet. Hún á stórleik eins og svo oft áður og seiðir til sín athyglina í hverju einasta atriði. Það besta við að leigja þessa mynd og horfa á hana með fjölskyldunni eru samræðurnar sem geta sprottið upp meðal fjölskyldumeðlima um þann aragrúa hugmynda sem spretta upp við áhorfið. Mæli með 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind' fyrir þá sem vilja hugsa um lífið og tilveruna á ólíkan hátt um stund, og jafnvel lengur ef horft er á hana með góðum vinum, og gerð að umfjöllunarefni þegar henni lýkur.

Mér var sagt að Eternal Sunshine væri mjög skrýtin og flókin, meira seigja ennþá flóknari en Vanilla Sky, það lét mig bara hlakka meira til útaf því að mér finst gaman að horfa á skrýtnar og flóknar myndir eins Vanilla Sky. Svo þegar ég var búinn að horfa á þessa mynd var hún ekkert flókin, samt svoldið skrýtin, það eina sem var svoldið skrýtið við þessa mynd það var þegar að skipta svo hratt á milli minninga og raunveruleikans. En maður fattaði samt eftir smá stund hvað væri minning og hvað ekki, þegar Clementine er með rautt hár þá er þetta minnig og þegr hún var með blátt hár var þetta raunveruleikinn. En það var ekki bara hvað myndin væri skrýtin sem gerði mig spenntan það var líka leikaravalið, Jim Carrey(The Truman Show), Kate Winslet(Titanic), Elijah Wood(Lord of the rings1,2 og 3) og svo Kirsten Dunts(Interwiew with teh vampire). Ég leiðgi þessa mynd með myndinni Sniper sem var um leyniskyttu morðin í bandaríkjunum árið 2002, sú mynd var líka mjög góð og ef hún væri inná kvikmyndir.is þá mundi ég gefa henni þrjár og hálfa stjörnu. ATH ég ætla núna að seigja mikið um þessa mynd og þeira sem hafa ekki séð hana og ætla að sjá hana HÆTTIÐI AÐ LESA NÚNA. Þessi mynd fjallar um mann að nafni Joel Barish sem hittir konu að nafni Clementine. Svo einn daginn þegar þau eru búinn að vera saman í nokkur ár fær hann bréf frá Lacuna.INC og þar stendur að Clementine hafi þurkað Joel út úr minninu sínu þannig að hún man ekkert eftir honum. Þá ætlar Joel að þurka Clementine út úr hans minni og þegar hann er meðvitundar laus í aðgerðini þá byrjar hann að sjá gamlar minningar um Clementine sem voru góðar og þá vill hann hætta við aðgerðina en hann sem er meðvitundarlaus getur hann það ekki. Svo meðan hann er meðvitundarlaus þá reynir hann að gera hvað sem er til þess að tefja aðgerðina og reynir að fela sig og reyna að vakna svo hann gæti stoppað aðgerðina. Þetta er eitt af fáu myndum sem Jim Carrey leikur í sem er ekki grínmynd og þetta er að mínu mati besta mynd sem Jim Carrey hefur leikið í.

Stórfengleg kvikmynd sem hittir beint í mark. Segir frá Joel og Clementine sem hafa átt í stormasömu ástarsambandi sem endar með því að þau fara til læknis til að láta þurrka hvort annað út úr minni sínu. Að því kemur að þau hugleiða hvort þau hafi tekið rétta ákvörðun, enda þróast atburðarás í allt aðra átt en stefnt var að. Aðalhandritshöfundur myndarinnar er hinn einstaki Charlie Kaufmann, sem gerði handritin að meistaraverkunum Being John Malkovich og Adaptation. Hann fer hér á kostum við að segja sögu sem okkur er mjög kær, athygli áhorfandans er nú sem fyrr algjörlega á atburðarásinni, hann nær að fanga athygli fólks með kraftmiklum stíl sínum. Jim Carrey og Kate Winslet fara á kostum í aðalhlutverkunum. Winslet er glæsileg leikkona sem hefur sannað snilli sína margoft og enginn efast um að Carrey er einn öflugasti leikari samtímans. Þau túlka vel aðalpersónurnar. Elijah Wood, Mark Ruffalo, Kirsten Dunst og Tom Wilkinson eiga einnig góðan leik í myndinni. Valdís Óskarsdóttir klippti myndina og gerir það meistaralega vel. Þessi mynd er nálægt því að vera fullkomin, flestallt gengur upp: handrit, leikur, tónlist og úrvinnsla öll á heildarmyndinni er til mikillar fyrirmyndar. Eternal Sunshine of the Spotless Mind er skylduáhorf fyrir alla sanna kvikmyndaunnendur, enginn vafi á því.

Humm...ég bjóst nú við frekar miklu þegar ég fór til að sjá þessa mynd enda búinn að vera að fá alveg rosalega dóma. En þegar allt kom til alls að þá var hún alls ekki jafn góð og ég hafði vonast til. Carrey sýnir að vísu frábæra takta og sannar það að hann getur einnig leikið alvarleg hlutvert en ekki bara einhver trúðshlutverk þar sem hann grettir sig og spangólar, þó svo að enginn geri það betur en hann.
En vandamálið við myndina er að maður þarf að vera búinn að útskrifast með gráðu í hugsunarfræði eða eitthvað slíkt til að skilja um hvað myndin er og fatta plottið í henni. Hún æðir úr einu í annað og það eru mörg atriði í henni sem meika ekki sens og skipta engu máli í sambandi við hana og eru bara til að lengja hana. Mæli með því að þið farið á hana óþreytt og tilbúin að hugsa mikið ef við viljið ná því sem er að gerast.

Þetta er ekki mynd fyrir hvern sem er. Ég vildi óska þess að svo væri því hún er alveg yndisleg. Ég sá a.m.k. tvisvar sinnum fólk labba saman út úr salnum. Það krefst smá þolinmæði að horfa á myndina. Hún er ruglingslegur og draumkenndur sálfræðitryllir en ef maður klárar myndina situr hún ennþá eftir í hausnum á manni og hún virkar bara alls ekkert ruglandi. Boðskapurinn er skýr og einfaldur(sjáið myndina til að átta ykkur á því hver hann er) en e.t.v. er e-r enn dýpri boðskapur falinn í myndinni. Ég þarf að horfa aftur á hana til að átta mig á því. Sem sagt: horfið á myndina með það í huga að þetta er ekki grín- eða gamanmynd og verið þolinmóð. Þetta ER vönduð og góð mynd.

Sem skemmtunarefni þá stendur myndin sér ekkert sérlega vel að mínu mati. Hugmyndin er sniðug og handritið felur í sér mannlegt eðli blandað við vísindaskáldskap. Sem hugsunarefni stendur myndin sig mjög vel. Jim Carrey leikur ófyndnasta hlutverk sitt hingað til, hann átti nú ekkert að vera fyndinn en þetta er í fyrsta skipti sem hann er ekki í hlutverki til þess að vera fyndinn fyrir utan kannski Truman Show og hann stóð sig bara vel. Sama má segja um Kate Winslet og alla í myndinni. Myndin hefur ákveðin stíl sem líkist Lost in Translation, það er handhaldnar myndavélar, hröð klipping og raunverulegt umhverfi. Myndin var góð og var alveg þess virði að sjá.

Þessi snilldar gamanmynd er einkennd af handritshöfundinum Charlie Kaufman (Being John Malkovich,Adaptation,Confessions of a dangerous mind og Human Nature) en hún er frekar skrýtin (eins og allar myndir hans) en er samt snilld og örugglega besta mynd hans. Joel (Jim Carrey) lifir frekar óspennandi lífi þangað til að hann hittir Clementine (Kate Winslet) og þau byrja skrýtið ástarsamband. Þegar Joel hittir hana einu sinni er eins og að hún þekki hann ekki og hefur aldrei þekkt hann. Hann kemst þá að því að hún lét hreinsa út allar minningar um hann. Joel verður svo reiður að hann gerir það líka en í miðri aðgerðinni fattar hann að hann vill ekki láta eiða minningarnar sínar og reynir alltaf að flýja frá gaurunum sem eru að hreinsa allt.

En yndislega skrýtin og sniðug lítil mynd. Enda varla við öðru að búast þegar maður að nafni Charlie Kaufman skrifar handritið. Kaufman er áhugaverðasti bandaríski handritshöfundur sem er starfandi í dag og er stöðugt að koma manni á óvart með sínum ótrúlega auðugu og frumlegu hugmyndum sínum. Og hann á enn eftir að slá nokkra feilnótu. Í Eternal Sunshine rannsakar hann ásamt Michel Gondry (en þeir gerðu hina kolklikkuðu Human Nature saman) enn og aftur sambönd eða sambandsleysi nútímamannsins við aðra nútímamenn og notar enn á ný súrrealisma til að koma skilaboðum sínum til skila.

Ath!!!! Þeir sem ekki hafa séð myndina ekki lesa lengra. Þetta er ein af þeim myndum sem þú vilt að komi þér á óvart.

Jim Carrey leikur Joel Barish, lokaðan, óframfærinn og óhamingjusaman mann. Joel er einn af þeim einstaklingum sem eru nógu gáfaðir til að gera sér grein fyrir ástandi sínu en einum of taugaveiklaðir til að gera eitthvað til að breyta því. Einn dag hittir Joel Clementine (Winslet) sem er algjör andstæða hans, frökk, hvatvís og fljót upp. Það hefur oft verið sagt að andstæður heilli og í þeirra tilviki gera þær það. Joel og Clementine byrja saman. En Joel er of lokaður fyrir Clementine og hún einum of hvatvís og skapstór fyrir hann. Það endar því þannig að hún segir honum upp. Í ástarsorg og bitur yfir viðskilnaðinum ákveður Joel að fara í sérstaka aðgerð sem hann hefur heyrt um. Hún felst í því að einhverri ákveðinni persónu er eitt úr mynni viðkomandi. Til að gleyma Clementine endanlega ákveður Joel að fara í þessa aðgerð. Joel er svæfður og aðgerðin byrjar. En inni í sínu eigin heilabúi uppgötvar Joel að hann er enn ástfanginn af Clementine og vill nú stöðva aðgerðina. En það er ekki heiglum hent þar sem hann er meðvitundarlaus. Joel verður því að gera allt sem í hans valdi stendur til að tefja aðgerðina nógu mikið til þess að geta falið sig ásamt Clementine (nota bene: þetta gerist allt inni í hausnum á honum svo Clementine er í rauninni einnig Joel) niðri í undirmeðvitundinni, djúpum minningum og sársaukafullum og/eða vandræðalegum augnablikum úr sínu eigin lífi. Í þessu ástandi reynir hann líka að meta samband sitt við Clementine upp á nýtt og sjá hvort það er ekki þess virði að halda því gangandi.

Það er dálítið flókið að fylgja þessari mynd eftir í byrjun en trúið þið mér, það er vel þess virði. Eins og venjulega er handrit Kaufmans stútfullt af óvæntum atburðum. Til að mynda grunar mann aldrei í byrjun myndarinnar að hún muni breytast í súrrealískt ferðalag um undirmeðvitund Joel. Myndin byrjar þegar Joel og Clementine hittast og virðist ætla að verða dálítið óvenjuleg rómantísk gamanmynd. En síðan tekur heilaferðalagið við.

Þegar það fyrst byrjar fer manni að líða eins og maður sé á eiturlyfjum. Klippingarnar eru hraðar, tónlistin skrítin og ferðin byrjar mjög ruglingslega og súrrealískt. Þessi kafli er geysiskemmtilegur hins vegar og kemur manni oft mjög á óvart. Samt virðist ekki mikill tilgangur eða boðskapur vera með myndinni. En þá tekur þriðji hlutinn við þar sem Joel og Clementine (í rauninni Joel) gera upp samband sitt. Það kemur manni á óvart hversu lokakafli myndarinnar hreyfir mikið við manni. Það minnti mig talsvert á annað undarlegt en aðlaðandi par, Adam Sandler og Emily Watson í Punch-Drunk Love. Skrýtið fólk sem maður hélt samt innilega með.

Það veltur mikið á leikurunum hversu mikið maður vonar að þetta fólk verði hamingjusamt í framtíðinni. Jim Carrey og Kate Winslet skila bæði hlutverkum sínum listavel. Þetta er heilsteyptasta dramatíska frammistaða Carrey á ferlinum. Hvergi bólar lengur á hans villtu, kómísku persónu. Joel er lokaður, taugaveiklaður og óöruggur með sjálfan sig. Hann myndi virðast hreint leiðinlegur ef Carrey glæddi hann ekki með svo mikilli innri fegurð. Hann sýnir frábæra frammistöðu. Winslet er ekki síðri og er þetta hennar besta hlutverk í mörg ár. Clementine er villt, uppstökk, frökk, hvatvís, ja, í rauninni allt sem Joel er ekki. En það er þekkt að fólk sem er svona mikið á velli er oft að setja upp grímu til að fela það hversu óöruggt og einmana það er í raun. Joel er nógu gáfaður og næmur til að sjá í gegnum þessa grímu hennar og það hræðir hana af því það þýðir að hún gæti verið búin að finna þann eina rétta. Winslet nær listavel að sýna okkur báðar hliðarnar á þessari manneskju. Smærri hlutverk eru vel mönnuð, þá sérstaklega af Kirsten Dunst og Tom Wilkinson.

Veikleikarnir felast í leikstjórninni. Eins og sást vel á Human Nature þá er Michel Gondry einfaldlega ekki í sama styrkleikakvarða og Spike Jonze. Myndir Gondry eru oftast nær ruglingslegri og óöruggari í leikstjórn. Hins vegar hefur Gondry mjög gott auga fyrir hinu sjónræna enda er Eternal Sunshine oft hreint augnakonfekt.

Ég get hreinlega ekki beðið eftir að sjá næstu mynd sem Charlie Kaufman skrifar. Hann, Spike Jonze og Michel Gondry hafa endurvakið súrrealismann sem kvikmyndalistform meira en nokkrir aðrir eftir að Luis Buñuel dó. Karakterarnir hans, þó þeir séu skrýtnir eru ávallt áhugaverðir og raunverulegir með þarfir og langanir sem allir geta skilið. Hann býr til frábærar fléttur og frumleg efnistök. Og hann hefur alltaf eitthvað að segja. Er hægt að biðja um það betra. Maður þakkar fyrir að í hinu mikla flóði hæfileikasnauðra og nauðaómerkilegra manna eins og Michael Bay, Stephen Sommers og Roland Emmerich er frábærlega hæfileikaríkt fólk eins og Kaufman að gera góða hluti.

Þetta er sú allra besta mynd sem ég hef séð á árinu, reyndar hef ég misst af mörgum góðum sem ég neyðist að sjá á video. En ég held einmitt eins og stúlkan fyrir neðan segir þá eru margir með rangar væntingar til myndarinnar og verða því fyrir miklu vonbrigðum. Ég hef verið fyrir svo miklum vonbrigðum með flestar þær myndir sem ég hef farið á undanfarið og oft verið að hugsa það að það sé mjög langt síðan ég fór á virkilega góða mynd. Var eiginlega orðinn leiður á að fara í bíó því þetta var allt drasl að einhverju leyti. En þessi er mynd verður vonandi classic

Ég minnist þess fyrir þó nokkrum árum síðan að hafa séð brot úr mynd í sjónvarpi þar sem Jim Carrey fór með hlutverk og var gerð áður en hann ''meikaði það'' með Ace Ventura. Ég kann engin deili á þessari mynd en það merkilega var að þetta var drama og Carrey var að ótrúlega góðan leik þarna. Allt frá þessu hef ég haft grun um að hann Jim hafi bara sýnt okkur toppinn á ísjakanum með gamanleik sínum og þessi grunur er að miklu leiti staðfestur af Eternal Sunshine. Það er flóknari spurning en maður skyldi ætla að spyrja um hvað þessi mynd fjallar. Söguþráðurinn gengur lauslega út á það að Carrey fer til fyrirtækis sem býður upp á þá þjónustu að þurrka algerlega út minningar af ákveðinni manneskju, en þjónusta þessi er vinsæl meðal þeirra sem eru nýbúnir að standa í sambandsslitum. Ferlið sjálft upplifir hann sem nokkuð súrrealískan og abstrakt draum þar sem hann upplifir minningar sínar aftur um leið og er verið að þurrka þær út, en á miðri leið kemst hann að því að sumar minningar eru of dýrmætar til að vera án og skiptir um skoðun. Handritshöfundurinn frumlegi Charlie Kaufman skrifaði sögunna og þrátt fyrir að hann hafi áður skrifað Being John Malkovich og Adaptation er þetta að mínu mati hans besta verk hingað til. Það er freistandi að segja líka að þetta sé besta mynd sem Jim Carrey hefur leikið í, en sumar gamanmynda hans eru reyndar alger snilld og líklega ekki mikið síðri - þó þar sé um að ræða mun léttvægari kvikmyndagerð sem hefur ekki eins djúp áhrif á mann og þessi. Eitt sem er kannski mikilvægast að koma á framfæri varðandi þessa mynd er að ÞETTA ER EKKI GAMANMYND. Þetta ætti að vera orðið ljóst af texta mínum hér að framan, í hlénu sást á sumum að þeir hefðu orðið fyrir sárum vonbrigðum og gert þau mistök að álíta þetta vera gamanmynd þar sem Carrey væri í aðalhlutverki. Hins vegar er kannski ekki síður mikilvægt að koma því á framfæri að þetta er einnig ein albesta mynd sem ég hef séð hingað til á þessu ári og mun verða ofarlega á topplista mínum fyrir 2004. Kate Winslet er frábær í hlutverki sínu en Jim Carrey er jafnvel enn betri og sýnir á sér alveg nýja hlið. Ég er tilbúinn að leggja peninga undir það að hann verði búinn að vinna sér inn Óskarsverðlaun innan 5 ára og jafnframt er ekki útilokað að hann verði tilnefndur fyrir þessa á næstu hátíð. Fyrir fólk sem kann að meta áhugaverðar og umhugsunarvekjandi myndir er þetta alger gimsteinn. Þetta er ein frumlegasta og snjallasta ástarsaga sem ég hef nokkurn tíman séð.

Þessi mynd... Ha! Hvað getur maður sagt? Enn og aftur kemur Charlie Kaufman manni í opna skjöldu með þessari FRÁBÆRU sögu (að mínu mati allavega)... Ekki ætla ég að eyðileggja fyrir fólki með að skrifa e-ð um söguþráðinn, en hún byrjar allavega á því að hinn einmana maður, Joel (Carrey), kynnist einn kaldan Valentínusardag henni Clementine (Winslet) og byrja þau strax að slá sér saman... Kannski ætti ég að hætta hér að tala e-ð um söguþráð þessarar myndar... Best að skella mér aftur á hana (jafnvel betra að sjá hana aftur).. En ég mæli eindregið með þessari gamansömu en samt sorglegu en samt líka mannlegu og góðu mynd um lífið....... Hljómar bjánalega, en þið skiljið þetta vonandi þegar þið skellið ykkur á þessa mynd.. Góða skemmtun! :)

Ég fór á þessa mynd með tveimur vinkonum mínum og okkur öllum fannst hún ömurleg, reyndar löbbuðum við út í hléinu. Einnig heyrðum við aðra tala um í bíóinu hvað hún væri leiðinleg. Við skiljum ekki hvað fólk sér við hana og segir að hún sé frábær gamanmynd. Það var ekkert fyndið í henni. Hún fjallar um Joel sem hittir Clementine og þau verða ástfangin. En sambandið gengur illa svo þau láta eyða minningum um hvort annað úr minni sínu. Þetta virðist kannski spennandi en myndin er hræðileg. Ef ykkur langar mjög mikið til þess að sjá hana myndi ég frekar taka hana á spólu heldur en að eyða 800 kr. Mér finnst Jim Carrey skemmtilegur leikari en ég skil hann ekki að leika í þesari mynd. Kannski erum við vinkonurnar með öðruvísi kvikmyndasmekk en allir aðrir en við mælum ekki með henni, allavega ekki fyrir unglingsstelpur.

Samblanda af Being John Malkovich, Vanilla Sky og Memento, enn minnir líka óneitanlega mjög mikið á fyrri tónlistamyndbönd sem leikstjóri myndarinnar, Michel Gondry, hefur gert. Charlie Kaufman kemur manni enn og aftur að óvart með annað snilldar handrit og ef þér líkar fyrri verk hans, þá ættiru ekki að láta þessa framhjá þér fara.

Samblanda af ótrúlegum leikurum, sem taka allir stóra beyju frá því sem þeir hafa verið að gera undanfarið. Enn þar ber hæðst að nefna Jim Carrey, sem kemur með alveg allt annann karakter sem hefur erfitt með samskipti og gerir óskablega lítið í lífinu, líkt og í Mask, nema ekki hann er meira alfarlegur, eins og í Truman Show. Enn Truman Show er að mínu mati vanmetnasta mynd Carreys, þar sem hann er alls ekki að leika hið tíbíska grínhlutverk, enn er í staðinn með alfarlegra hlutverk. Enn það er einmitt það sem hann er núna að gera aftur.



Það er ekki leiðinlegt að nefna að hún Valdís Óskarsdóttir okkar Editaði myndina (klippti hana) og að núna er myndin komin í 56 sæti yfir bestu myndir allra tíma samkvæmt www.imdb.com heimasíðunni.



Þetta er önnur mynd Michel Gondry´s í fullri lengd, enn hann hefur leikstírt verðlauna myndbönum á borð við Human Behavior (Björk), Sugar Water (Cibo Matto), Everlong (Foo Fighters), öll White Stripes myndböndin og fleyra. Eftir velgengni sína í tónlistamarkaðinum leikstírði hann Human Nature. Enn þessi mynd er fyrsta myndin sem hann skrifar líka. www.mvdbase.com



Í heildina litið er þetta lítil mynd sem brítur nýtt blað, ekki bara hjá leikstjóranum, handritshöfundinum, öllum leikurunum heldur í kvikmyndasögunni, því eftir að maður sér Eternal Sunshine of the Spotless Mind getur maður ekki gleymt henni.