Hér á ferðinni er geysilega öflugur og mjög vel heppnaður löggutryllir sem er á mörkum þess að vera einn sá óvæntasti sem ég hef séð í bíó heillengi. Leikstjórinn Joe Carnahan (sem er orðaður um að leikstýra þriðju Mission: Impossible-myndinni) er augljóslega hæfileikaríkur maður, og býr til alveg ótrúlega nett útlit sem samanstendur af margs konar fjölbreyttum stílbrögðum. Maðurinn dregur fram svakalega óþægilegt en óvenju raunverulegt andrúmsloft sem helst út alla myndina og smellpassar við ákaflega góða sögu.

Myndin er líka gífurlega myrk, útlitið er verulega gróft og drungalegt, og tekst að vera þannig með hjálp frá afbragðs tæknivinnslu. Kvikmyndatakan er þar sérstaklega flott og leikstjórinn nýtir sér alls konar gimmick með hana (t.d. notfærir hann sér flestar brellur sem til eru í bókinni; hvort sem það eru split-screen skot, shaky-cam effect o.s.frv.) og gengur það glæsilega upp. Narc er samt ekki bara flott gerð mynd, heldur tekst henni að halda sögunni vel á floti. Það er endalaust hægt að deila um frumleika hennar, og margir vilja halda það fram að þetta sé bara einn langur lögguþáttur, sem ég verð bara að mótmæla.

Handritið (sem er einnig í umsjón leikstjórans) er hörkutraust; inniheldur bæði trúverðuga persónusköpun sem og nokkrar skemmtilegar fléttur. Leikurinn er líka mjög góður. Jason Patric stendur sig með prýði, þótt Ray Liotta steli nær öllum senum myndarinnar. Maðurinn sýnir hlið á sér sem hann hefur ekki fengið að njóta lengi, og það er bara skandall að maðurinn skuli ekki fá fleiri viðurkenningar á ferlinum (enda einn vanmetnasti leikari síðari ára að mínu mati).

Ég mæli eindregið með Narc. Hún er ekki gallalaus, og á köflum mætti saka hana fyrir að vera fullhæg, en engu að síður er þetta toppþriller sem ætti ekki að valda vonbrigðum.

7/10