The Mothman Prophecies er án efa einn frumlegasti, vandaðasti og best heppnaði spennutryllir sem ég hef séð undanfarna mánuði. Ég vissi ekki mikið um hana áður en ég sá hana, en allavega varð ég fyrir skemmtilegri og vægast sagt óvæntri upplifun eftirá.

Myndin er glæsileg í útliti og leikurinn er fyrsta flokks. Richard Gere er þar fremstur í flokki og ég hika ekki við að segja að þetta sé líklega besta frammistaðan hjá honum síðan hann lék í Primal Fear. Laura Linney er líka mjög trúverðug í sínu hlutverki, sömuleiðis með þau sem fara með helstu aukahlutverkin. Svo er mikil áhersla lögð á kvikmyndatökuna, klippingarnar og hljóðbrellurnar (sem eru í einu orði sagt magnaðar). Söguþráður myndarinnar er einnig frábærlega dularfullur, og hann nær vel að halda athygli manns frá upphafi til enda, ásamt því að vera ansi ógnvekjandi á köflum.

Mark Pellington nær að skapa svipaða stemmningu hér og í fyrri mynd sinni, hinni þrælfínu Arlington Road, þar sem atburðarásin er frekar hæg, og spennan byggist upp hægt og rólega milli persónanna. Stíll leikstjórans er einnig mjög skuggalegur og óhugnanlegur og tónlistin er líka alveg meiriháttar og passar dúndur vel við andrúmsloftið.

Að mínu mati er The Mothman Prophecies með þeim óvæntari myndum ársins hingað til, og ég mæli eindregið með henni fyrir alla sem fíla ''öðruvísi'' hrollvekjur.

7/10

The Mothman prophecies er án alls efa ein af kraftmestu og mest hrollvekjandi hrollvekjum sem ég hef nokkurn tíma séð. Hún er bara svo djúp og margbrotin að maður getur bara ekki annað en dáðst að snilldinni. Richard Gere hefur aldrei verið í neinu uppáhaldi hjá mér en hann sýnir alveg hreint snilldartakta í þessari mynd og Laura Linney er alls ekkert síðri. Frammistöður aukaleikaranna hef ég heldur ekkert að setja út á. Eitt af því fjölmarga sem er svo brilliant við myndina er að Mothmaðurinn sjálfur er aldrei sýndur neitt mjög vel heldur eigum við bara að geta okkur sjálf til um það hvernig hann lítur út eða eins og hann orðaði það(við heyrum samt í honum)þá fer það eftir því hver horfir. Myndin er óaðfinnanleg í alla staði og endar alls ekkert á ljúfu nótunum, það illa er ennþá til staðar. Ég ætla að gefa The Mothman prophecies fjórar stjörnur og er hún skyldueign hjá öllum sönnum kvikmyndaáhugamönnum.

The Mothman Prophecies er frábær vísindaskáldsöguhrollvekja byggð á sönnum atburðum. Myndin fjallar um blaðamann (Richard Gere) sem lifir hamingjusömu lífi þangað til að kona hans (Debra Messing) sér eitthvað óhugnalegt á bílglugganum og keyrir út af og deyr. En eftir þetta gerast margir óhugnalegir hlutir eins og að einhver hringir í gaurinn og hann er með skrýtna rödd og það kemur í ljós að röddinn er ekki mannleg. Myndin er ekki fyrir hjartveika en þeir sem þora ættu að sjá þessa mynd.

Ég sá Mothman Prophecies í bíó á sínum tíma og hafði litlar væntingar. Hún kom mér mjög á óvart. Þetta er hörkumynd í alla staði, frumleg, ógnvekjandi og spennandi frá fyrstu mínútu til þeirrar síðustu. Richard Gere stendur sig vel og Laura Linney klikkar ekki. Byrjunin er svo grípandi og endirinn óvæntur að ég get ekki annað en lofað hana. Ein besta hrollvekja sem ég hef séð og hún á sinn sess við hlið Sixth Sense og slíkra toppmynda. Það verða eiginlega allir að sjá hana, nema kannski mjög viðkvæmir. Hversu mikið hún er byggð á sannsögulegum atburðum veit ég ekki, en hún vekur mann allavega til umhugsunar um örlög og tilganginn með þessu lífi... Þeir sem vilja vita frekar um söguþráðinn verða bara endilega að taka hana á næstu leigu. Ég held ég geti ábyrgst að þeir verði ekki fyrir vonbrigðum.

Mothman Prophecies er ein vel heppnaðasti spennutryliir seinustu ára sem er hrollvekjandi, spennandi og afskaplega dularfull. Sérstaklega þegar maður hugsar að hún er byggð á sönnum atburðum. Mothman Prophecies er traust hrollvekja og ekki fyrir hjartaveika.

Vel unnin mynd um afskaplega margútjaskað efni. Fyrirboðar og andatrú er snar þáttur í engilsaxnesku menningarlífi í mörghundruð ár, meira að segja Shakespear notar þetta. Ég verð að viðurkennna að mér hundleiddist þessi mynd. Undanfarið hefur maður verið að sjá aðhandanmyndir, með svolítið nýjum blæ, en þessi er ótrúlega þunn í roðinu. Einkennilegt má það vera að jafn jafn geðslegur leikari og Richard Gera skuli aldrei leika í mjög djúpum myndum, hann er kanski ekki mjög djúpur sjálfur?

Það vinnur allt saman í þessari mynd: handrit, leikstjórn, kvikmyndataka, klipping, tónlist og leikur, til þess að gera hana sem mest creepy og það gengur vel upp, tónlistin er þung og drungaleg, leikararnir gerðir dularfullir og leysa hlutverk sín allir mjög vel, myndin er frumleg og kílir mikið á taugarnar og hún minnir helst á Fallen hvað varðar spennu og drungalegheit.

Myndin er ein allrabesta hrollvekja/spennutrillir sem að ég hef séð í langan tíma og hún fær mann til þess að kveikja ljósið þegar maður fer að sofa.

Ríkharður Gír stendur sig mjög vel í aðalhlutverkinu sem eiginmaðurinn sem missir konuna sína og áttar sig síðar á því að ekki sé allt með felldu.

Þessi mynd er bara algert must og mæli ég eindregið með því að fólk sjái hana í bíó því að það sér enginn eftir því.

Ég bjóst við miklu eftir lýsingar frá öðrum gagnrýnendum hér en hún kom mér samt á óvart og var mun betri en ég bjóst við.

Fjórar stjörnur !?! -kannski fullmikið en samt . . Hvað vill maður fá út úr bíóferðinni ? Vinkona mín kláraði 4 neglur, ég hætti að telja eftir fjórðu gæsarhúðarárásina og ég sofnaði ekki fyrr en fjórum tímum eftir að ég fór upp í rúm !?! Það má ALLTAF finna eitthvað að ÖLLUM myndum ( meira að segja Das Boot !?!), jú einn aðal karakterinn er uppspuni frá rótum, ekki beint vænlegt fyrir sannsögulega mynd en . . eigum við að búast við öðru frá Hollywood ? Þeir eru nú ekki beint þekktir fyrir að fara rétt með staðreyndir í sannsögulegum kvikmyndum. Sérlega er það að vísu pínlegt þegar kemur að myndum um stórátök í sögunni, þar sem BNA-menn eru jafnvel skrifaðir inn í hetjudáðir annarra þjóða ! En hérna er ekkert slíkt til að pirra sig á , Mothman Prophecies er ekki að fegra ímynd BNA heldur að framkalla magnaða spennu með fanta góðum leik, kvikmyndatöku, hljóði og fáséðri fagmennsku í leikstjórn sem nær miklu út úr príðilegu handriti upp úr enn betri bók.


Farðu og sjáðu þessa í bíó . . peningana virði :)

The Mothman Prophecies er með betri hrollvekjum sem ég hef séð undanfarin ár. Hún nær því takmarki sínu með því að falla ekki í tvær gryfjur sem svo margar hrollvekjur falla í. Sú fyrri er að sýna of mikið. The Mothman Prophecies gefur allt í skyn, en sýnir nánast ekki neitt, þannig að ímyndunarafl áhorfandans er virkjað til hins ýtrasta. Við fáum aldrei alveg að sjá Fiðrildamanninn, en hann lifir engu að síður heilbrigðu lífi í hausnum á mér. Sú seinni er að svíkja ekki áhorfandann þegar búið er að byggja upp spennu. Allar unglingahrollvekjur og hryllingsmyndir undanfarinna ára eru sífellt að reyna að byggja upp spennu og magna upp hrylling, en á endanum er áhorfandinn sífellt svikinn á ódýran hátt (það var bara kötturinn, það var bara besta vinkonan inni í fataskáp, það var bara síminn að hringja o.s.frv. ). Ég persónulega þoli ekki þetta bragð, og sem betur fer er þetta aldrei notað í þessari mynd. Þess í stað treystir leikstjóri myndarinnar, Mark Pellington, áhorfandanum til þess að halda athyglinni án þess að sífellt sé verið að bregða honum til einskis, og þegar manni bregður og hryllingurinn sýnir sig, þá er búið að vinna fyrir honum og óhugnaðurinn situr eftir í manni löngu eftir að myndinni er lokið. Aðalleikarar myndarinnar, þau Richard Gere og Laura Linney, standa sig mjög vel, og er gaman að sjá silfurrefinn svona frískan. Tónlist, kvikmyndataka og önnur tæknileg atriði eru virkilega til fyrirmyndar, og ef myndin væri ekki svona eins og 20-25 mínútum of löng, og ef nokkrir plottpunktar væri ekki skildir eftir opnir, þá myndi ég segja að myndin væri á góðri leið með að teljast vera einstök. Þess í stað segi ég að hér sé á ferðinni frábær hrollvekja, sem öllum kvikmyndaáhugamönnum er bent á að sjá í bíó.

Þessi er vel þess virði að sjá. Eiginlega a must see. Ég ætla ekkert að fara í söguþráðinn enda finnst mér of mikið gert af því í umfjöllunum. Þessi mynd jaðrar við að vera fjögurra stjörnu mynd en það vantar bara pínulítið upp á að geta sett hana á stall með The Green Mile, Mulholland Drive og fleiri góðum. Myndin heldur manni spenntum allan tímann, og jafnvel hræddum, því hún er er einhvers staðar á mörkunum á því að vera spennu/vísindatryllir og hrollvekja. Og gerir það vel. Myndatakan er mjög góð, stundum óþægilega close en er það einmitt til þess að vekja þess óþægindatilfinningu sem togar mann í bíó. Endilega sjáið þessa, hún mun koma ykkur á óvart þrátt fyrir lestur umsagnanna. Góð ... mjög góð.

The Mothman Prophecies fjallar um blaðamanninn John Klein (Richard Gere) sem er hamingjusamlega giftur Mary (Debra Messing úr leiðindaþáttunum Will & Grace). Þau eru nýbúin að kaupa sér hús og allt í lukkunnar velstandi. En eina dimma nótt sér Mary eitthvað hryllilegt á bílglugganum hjá sér og keyrir út af. Í ljós kemur að hún er með heilaæxli og deyr nokkru síðar. John er að vonum niðurbrotinn maður eftir þetta. Talsvert seinna er John sendur til Virginíu út af frétt um pólitískt framboð. En John veit ekki betur fyrr en hann er allt í einu kominn til Point Pleasant í Vestur-Virginíu. Það hefði átt að taka hann 9 tíma en í staðinn er hann kominn þangað á einum og hálfum. Og eftir það fara alls konar skrýtnir hlutir að gera vart við sig. Hann er ásakaður um að vera að ofsækja hjón sem hann hefur aldrei séð áður, hann fer að fá undarlegar símhringingar og heyrir raddir upp úr vaskinum. Er John að verða geðveikur eða er eitthvert dularfullt afl þarna úti sem er að reyna að nálgast hann. Ef svo er hvað vill það og er það valdur að slysinu sem konan hans heitin lenti í? Hann byrjar að rannsaka málið með lögreglustjóra bæjarins, Connie Mills (Laura Linney).

Leikstjóri þessarar myndar er Mark Pellington en ég persónulega var stórhrifinn af síðustu mynd hans, Arlington Road. Myndir hans hafa drungalegt, ofsóknarkennt yfirbragð og fjalla báður um venjulega menn sem eru fastir í aðstæðum sem þeir skilja ekki og ráða ekki við. Mér fannst The Mothman Prophecies líka hin fínasta ræma. Helstu veikleikarnir eru að myndin er einum of löng (hefði alveg mátt stytta hana um svona 20 mínútur) og endirinn fannst mér dálítið veikur miðað við það sem hafði gengið á áður. En Pellington tekst að búa til verulega óhugnanlegt andrúmsloft í anda The Twilight Zone og dálítið líkt David Lynch einnig þó að myndin fari ekki út í súrrealisma. Partur af velgengni myndarinnar til að hræða er frábær kvikmyndataka Fred Murphy og sú viturlega ákvörðun sem Pellington tekur að sýna The Mothman ekki einum of mikið. Maður finnur meira návist hans allt um kring en maður sér hann. Það sem maður getur ekki séð er það sem hræðir mann.

Frammistöður leikaranna eru almennt fínar. Richard Gere er að mínu mati afar mistækur leikari. Hann getur verið glimrandi góður og líka alveg hundlélegur. Hann hefur ekki verið jafn góður í háa herrans tíð eins og í þessari mynd og túlkar afar vel örvinglaðan mann sem veit ekki hvort hann er að ganga af göflunum eða eitthvert dularfullt afl er að ofsækja hann. Laura Linney gerir sitt vel sem lögreglustjórinn en rullan býður ekki upp á mikið og er þessari fyrirtaks leikkonu hálf sóað að því er mér finnst. Will Patton er mjög fínn sem maður að nafni Gordon sem hefur einnig séð The Mothman og síðan bregður breska stórleikaranum Alan Bates fyrir í hlutverki sérfræðings um dularfull öfl.

Fyrst og fremst er þetta hreint ágætis spennuhrollur og er hún hreint ansi óþægileg á köflum.

P.s. Það segir að myndin sé byggð á sönnum atburðum sem er sniðugt bragð til þess að nota en mig grunar að það sé svona álíka mikið byggt á sönnum atburðum í þessu eins og í X-Files þætti.

Ég fór inn á The Mothman Prophecies með litlar væntingar - ég hafði ekki einu sinni góða hugmynd um hvað myndin var. Í raun voru aðeins tvær ástæður sem fengu mig til að sjá myndina: Laura Linney (sem er á góðri leið með að verða uppáhaldsleikkonan mín) og Mark Pellington sem gerði hina óvæntu Arlington Road fyrir nokkrum árum. Hvað er þetta með hann Pellington að gera myndir sem hljóma óspennandi en eru síðan hreinræktuð meistaraverk? The Mothman Prophecies, þrátt fyrir alveg skelfilega óspennandi titil, er með bestu hrollvekjum sem ég hef séð. Ég ætla meira að segja að ganga svo langt að segja að ég hafi aldrei á ævinni orðið jafn hræddur og á þessari mynd. Frá fyrstu mínútunum og allt að enda var ég með óstöðvandi gæsahúð og þegar ég kom heim passaði ég mig á því að horfa ekki í spegla og kíkti meira að segja undir rúmið mitt - eitthvað sem ég hef aldrei gert áður! Ég fullyrði það að The Mothman Prophecies sé áhrifamesta hrollvekja sem komið hefur út í langan tíma og nær hún því takmarki með því að spila á ímyndunaraflið. Að segja að hún sé besta hryllingsmynd síðari ára er kannski of mikið af hinu góða (hún er alls ekki gallalaus) en ég hef a.m.k. ekki séð neina mynd sem er jafn ógnvekjandi! Ég segi þetta vegna þess að það virðist vera komið í tísku hjá nýlegum draugamyndum og hrollvekjum að enda á ljúfum nótum; myndir eins og The Sixth Sense og The Others gera of lítið úr mætti sínum þegar persónurnar komast að því að ótti þeirra byggðist á misskilningi og því er auðveldara fyrir þær (og okkur sem áhorfendur) að líða betur þegar sögunni er lokið. Ég tel þessa þróun ekki góða - bestu hrollvekjurnar senda mann heim óttasleginn; hið illa er ennþá til staðar. Þess vegna deyja vondu kallarnir aldrei í hryllingsmyndum - svo að við getum ennþá verið hrædd við þá þegar myndin er búin. Þó svo Mothman leggist aldrei svo lágt að hafa vondan kall í söguþræðinum, þá líkur hún sér af á virkilega óræðum nótum - og svo er hún líka byggð á sönnum atburðum (eins og Pellington endurtekur í lokin til þess að vera viss um að áhorfandinn muni eftir því þegar hann fer að sofa seinna um kvöldið) og allt það sem við getum ímyndað okkur að komi fyrir okkur er virkilega creepy. Ég get ekki mælt nægilega mikið með The Mothman Prophecies.

The Mothman Prophecies er yfirnáttúrulegur spennutryllir sem er sagður vera byggður á sannsögulegum atburðum sem gerðust í Bandaríkjunum á 8. áratugnum. Eftir að hafa séð trailerinn á sínum tíma vaknaði töluverður áhugi hjá mér því myndin virtist vera mjög ''creepy'' og skartar góðum leikurum á borð við Richard Gere og Lauru Linney (sem síðast deildu hvíta tjaldinu í Primal Fear). Ekki varð ég fyrir vonbrigðum þegar ég sá loks myndina. Í stuttu máli er hér um að ræða rafmagnaða upplifun sem minnir helst á góða hrollvekju, nema hvað að myndin hefur virkilega traustan söguþráð sem er ekki minna grípandi fyrir það að vera byggður (að hluta til a.m.k.) á sannsögulegum atburðum. Öflug beiting á hljóði, myndatöku og klippingu gera líka mikið til þess að skapa rétta andrúmsloftið. Niðurstaðan er því þrjár og hálf stjarna.

Mothman Prophecies sá ég án þess að vita nokkuð um hvað myndin var. Ég ætla ekki að fara í söguþráðin af ótta við að skemma fyrir þeim sem ætla sér að sjá myndina. Hinsvegar þá fer þessi mynd í hluti sem margir ættu erfitt með að auglýsa og er í þokkabót byggð á sannsögulegum atburðum. Hún er þrususpennandi frá upphafi til enda, sannfærandi leikur, athyglisverð myndtaka og góð leisktjórn. Ég reyndar hef sjálfur talsverðan áhuga á því ótúskýrða svo það kannski spilar eitthvað inn í stjörnugjöfina en þetta er einhver besta mynd sem ég hef séð í langan tíma.

Ein af þessum sem koma á óvart. Í upphafi myndar sjáum við hvar kona á besta aldri fær höfuðhögg í heldur furðulegu umferðaróhappi og uppgötvar í læknisskoðun eftir það að hún er með bráðdrepandi heilaæxli. Eiginmaður hennar, leikinn af Rihard Gere, veit að eitthvað er rotið í Danaveldi, enda gerast í framhaldinu skrýtnir hlutir, sem ekki verða tíundaðir hér.

Myndin er þó sögð byggja á raunverulegum atburðum, en á ég með afbrygðum einstaklega erfitt með að trúa því.

Það er ekki oft sem ég fer í bíó án þess að hafa nokkuð góða hugmynd um hvað ég er að fara að sjá. The Mothman Prophecies læddist í bíó án þess að maður heyrði mikið um hana, og ég fór að sjá hana af þeirri ástæðu að ég þekki fólk sem segist hafa séð fyrirbærið sem myndin er um. Ekki legg ég mikinn trúnað á það en sagan er áhugaverð. Leikstjórinn Mark Pellington gerði hina stórgóðu Arlington Road fyrir 2-3 árum og hann á góða framtíð fyrir sér ef miðað er við afraksturinn hingað til. Stíll hans er einstakur, og ég held jafnvel að enginn nema David Fincher geti látið bíómynd líta svona flott út. Myndin er óaðfinnanleg á að horfa út frá stílsjónarmiði. Kvikmyndatakan er snilldarleg, tónlistin sömuleiðis, og tæknivinnan er aðdáunarverð fyrir mynd sem var tiltölulega ódýr í framleiðslu. Það besta við myndina er að Pellington fær mann til að vera skíthræddur allan tímann. Það er ekkert um skrímsli eða blóðslettur. Maður er allan tímann að drepast úr hræðslu yfir því hvað GÆTI gerst, og yfir því sem maður sér ekki. Richard Gere er óvenju þolanlegur hér, og mér finnst alltaf gaman að sjá Lauru Linney á tjaldinu. Debra Messing (úr Will & Grace), Will Patton og Alan gamli Bates eru jafnframt mjög traust, og einkum sýnir Messing á sér nýja hlið. Það væri illa gert að tala um söguþráðinn, hann er eiginlega óútskýranlegur. Sjón er sögu ríkari, og það ætti enginn að sjá eftir því að borga sig inn á The Mothman Prophecies. Óvænt perla.