Ég held að ég hafi aldrei á ævi minni séð eins öfluga dæmisögu gegn eiturlyfjum! Nei, í alvöru talað. Mér finnst að Requiem for a Dream ætti að vera sýnd í öllum grunnskólum til að gefa krökkum ákaft högg á höfuðið varðandi hversu illa þetta getur farið með þig og líf þitt. Myndin er samt ekki bara áhrifarík og þung, heldur grípandi út bókstaflega alla lengdina og hrærir einnig svoleiðis þvílíkt í heilanum á þér með brengluðum klippingum, ógeðfelldum atriðum og óhugnanlegri tónlist að hún sér heldur betur til þess að þú munir eftir henni.

Reynið að sjá fyrir ykkur hraðari, trippaðri útgáfu af Trainspotting með dramakraftinn úr Schindler's List. ÓJÁ! Requiem for a Dream er ÞAÐ átakanleg og erfið. Það er samt akkúrat þetta sem gerir myndina svo frábæra. Hún heldur þér föstum og sleppir ekki fyrr en lokatextinn rúllar.

Leikararnir í þessari mynd eru líka gjörsamlega brilliant. Jared Leto, Jennifer Connelly og Marlon Wayans (sem yfirleitt leikur bara í heimskulegum grínmyndum, eins og Scary Movie 1 og 2) eru öll frábær þótt að Ellen Burstyn steli allri myndinni og fær maður nánast tár við að horfa á það sem hún fer í gegnum undir lokin, en leikur hennar gerir myndina svo svakalega raunverulega.

Leikstjórinn Darren Aronofsky heldur áfram að láta áhorfendum líða illa, en á góðan hátt og er hann orðinn skrambi góður í því. Síðasta myndin hans, Pi, var stórskrítin en samt svo óþægileg mynd til að horfa á og má segja að leikstjóranum takist að gera sama hér, nema bara tíu sinnum meira. Klippingin í þessari mynd er líka ótrúlega sérstök og allan tímann á hæperstillingu, sem virkar. Kvikmyndatakan er glæsileg og hljóðvinnslan frábær.

Það er eiginlega ekki eitt einasta svið þar sem þessi mynd virkar ekki á. Mér fannst hún ganga upp að öllu leyti og skilaboðin sem hún sendir manni eru flutt á svo spes hátt að það er nánast ekki hægt annað en að kalla þetta meistaraverk. Hún er óviðjafnanleg upplifun í alla staði og klárlega ein besta mynd sem ég hef séð síðustu 5-10 árin. Þetta er samt engan veginn mynd sem ég mun geta horft á aftur og aftur, og mun sjálfsagt ekki bera hana augum fyrr en eftir dágóðan tíma.

10/10

Þetta er bara meistaraverk, ég hef ekki séð eins vel leikna mynd í langan tíma þetta er bara hreyn snilld. Fólk sem hefur lend í dópi og allskonar rugli það ætti klárlega að sjá þessa mynd þetta opnar augun fyrir örugglega mörgum og á eftir að lifa í hjarta okkar öllum, svolítið síðan hún kom út en ég meina myndir eru alltaf myndir.

Requiem for a dream er besta mynd sem ég hef séð á ævinni,og ég hef séð margar.Fjórar stjörnur er bara of lítið,hún sprengir algjörlega skalann.Leikur,handritið,myndataka,klipping,tónlist(reyndar bara eitt lag en það var magnað,sama lag var notað í Matrix)og svo leikstjórnin er mögnuð,Darren Aronofsky er snillingur,meistaraleikstjóri,hann hefði átt að fá óskars tilnefningu ef ekki styttuna sjálfa og þessi snillingur var ekki tilnenfdur eins og meistarar á borð við Hitchcock og Kubrick hafa heldur aldrei unnið né verið tilnefndir held ég,og leikarar Requiem hefðu líka átt að fá tilnefning(Ellen Burstyn fékk hana reyndar)og myndatökumaðurinn líka.Þetta sannar bara að óskarinn skiptir engu máli.Þetta er eins og sagði besta mynd sem ég hef séð og líka sú besta átakanlegasta.SMÁ SPOILERAR.Requiem for a dream fjallar um 4 manneskjur,Harry(Jared Leto)móður hans Sarah(Ellen Burstyn),kærustu hans Marion(Jennifer Connelly,mín uppáhalds leikkona)og besta vin hans(Marlon Wayans).Þau hafa það sameiginlegt að vera eiturlyfjasjúklingar.Sarah er einmanna ekkja sem er sjónvarps sjúklingur og fréttir í gegnum síma að hún á að taka þátt í uppáhalds sjónvarps þættinum sínum sem er spuriningaþáttur en það er bara eitt vandamál hún passar ekki uppáhalds kjólinn sinn og reynir megrunarkúra sem ekki virka en svo fréttir hún um lækni sem getur útvegað henni grennandi pillur en svo reynist þetta vera vanabindani eiturlyf.Harry,vinurinn og kærastan eru öll háð eiturlyfjum og gera lítið annað en að taka lyfin eða sprauta þeim í sig og framadraumar þeirra hverfa í vitleysunni og þau að frétta að nýtt lyf sé að koma.Svo vantar peninga og sem þau þurfa að skaffa sér og það er bara byrjunin á hryllingi.SMÁ SPOILER ENDAR.Myndin hafði þvílík áhrif á mig og segi bara þetta er skilduáhorf,allir verða að sjá þessa mynd,eins og aðrir hafa skrifað þá virkar þessi miklu betur en forvarnarmyndbönd og fræðslur.Þetta er MEISTARAVERK og ég bara segi aftur:ALLIR VERÐA AÐ SJÁ REQUIEM.En ég vara ykkur bara við sumt er rosalegt og þetta er rosalega átakanlegt og sorglegt stykki.Segi bara enn og aftur MEISTARAVERK.

Alger snild,Þetta var mesta mynd sem ég hef séð,þangað til í gær þá skelti ég mér á Garden state.

Ég veit reyndar ekki hvor mér finnst betri.

En alla vega nú skulum við snúa okkur að Requiem,sá hana í sjónvarpinu 2 janúar,ég gat beinlínis ekkert sofnað eftir að hafa séð hana ,ég hugsaði það mikið um hana tær snild.

Í stuttu máli fjallar hún dópistann Harry(Jared Leto),

kærustu hans Marion(Jennifer Connelly)Móður Harrys Sarah(Ellen Burstyn),besta vin Harrys sem leikinn er af Marlon Wayens.

Þau eiga eitt sameiginlegt þau eru öll í dópi.

Sarah reyndar rétt byrjuð að taka inn megrunar lyf því hún á að taka þátt í sjónvarpi.

Megrunar lyfið reinist vera hið versta dóp,og verður hún því alveg klikkuð.

Leikurinn er frábær,leikstjórnin líka,einnig klippingin,tónlistin,og myndatakan.

Mæli með henni fyrir alla nema viðkvæma.

Requiem for a Dream er ein af þessum myndum sem fólk (þá meina ég kvikmyndaáhugamenn því þessi mynd er alls ekki fyrir alla) verður einfaldlega að sjá. Leikurinn og myndatakan eru ótrúlega góð og þó að ekki mikið gerist í myndinni þá skilur hún mikið eftir og maður áttar sig ekki alveg á því fyrr en myndinni er lokið að þetta er ein af betri myndum seinni ára. Átakanleg og hálf-sorgleg saga aðalpersónanna heltekur mann og maður verður örlítið ringlaður á köflum en þessi fer í flokk með Trainspotting sem besta/steiktasta/frumlegasta/besta mynd sem ég hef séð. Must see!

Þessi mynd er ein besta áróðursmynd sem ég hef séð, frábært meistaraverk frá snillingnum Darren Aronofsky sem gerði líka meistaraverkið Pi. Hér er á ferðinni yndisleg mynd um líf dópistans, þessi mynd er mjög hugljúf og grimm á sama tíma, frábær músík í myndinni, og allveg stórfenglega upp sett þar sem hann leikur sér með klippingar og myndavélina, frábærlega leikin af þessu úrvalsliði leikara, vona ég að þið hafið notið þessars meistarverks jafn mikið og ég.

Hvað er hægt að segja um þetta stórvirki? Allveg rosalega flott mynd, vel tekin, frábærlega leikin og leikstýrt af algerum meistara.

Þessi mynd sýnir eiturlyfja vandan frá nokkrum sjónarhornum, bæði frá sjónarhorni heróin neytandans, fjölskyldu neytandans og svo frá sjónarhorni hins félagslega ásætnalega lækna dópista.

Raunveruleg og hafði rosalega djúp áhrif mig.

Get samt ekki mælt með henni, hún er það viðbjóðsleg. Það þarf hver að eiga það við sig hvort hann/hún vilji sjá hana.

Var bent á að sjá þessa mynd fyrir alllöngu en lét alltaf einhverjar minni myndir í forgang.Loksins horfði ég á hana og er búinn að vera í sjokki síðan því þetta er raunsæasta mynd sem ég hef séð í langan tíma.Þetta er sorgarsaga margra manneskja og varla hægt að segja hver endar verst úr þessu.Leikstjórn,klipping og tónlist kemur afbragðs vel út svo ekki sé minnst á frábæran leik þar sem Ellen Burstyn vinnur ótrúlegan leiksigur og var einfaldlega rænd óskarsverðlaununum.Líka gaman að sjá Marlon Wayans í þessari mynd með fínan leik,kom skemmtilega á óvart.Semsagt mynd sem allir ættu að sjá þrátt fyrir blákalda raunveruleikagusuna.Tilvalin til að sýna í skólum fyrir forvarnarstarf.

Já, hér eru eiginlega allir safmála um að þetta sé mikil snilldar mynd. Ég var reyndar ekkert búinn að frétta af þessari mynd, og hvað sem ég reyndi að spurja stelpurnar á vídeóleigunni þá var enginn búinn að sjá hana, sem gerði hana bara betri (því minna sem maður veit, því betri verður hún). Hulstrið er heldur ekkert að gefa manni rétta mynd á myndina ;) virðist vera róleg mynd, en þvert á móti mjög hröð á endanum og hafði mikil áhrif á mig. Snilldar myndartaka og klipping, ég bara hef svo gaman af flottri myndatöku. Þetta er semsagt mynd um strák sem lendir í dóp vandræðum og líka vel farið út í umhverfi hans, eins og mömmu hans. Mjög átakamikil og ó-hollywood-leg finnst mér. Kanski ekki mynd fyrir alla en flestir kvikmyndaáhuga munu pott þétt sitja á fastri skoðun um þessa mynd efir að hafa séð hana, það er ekki hægt að láta hana bara fara framhjá manni. Og eitt í viðbót, ef þér er ylla við spautur, vertu þá viðbúin(n) að loka augonum, jafnvel ég fékk hroll og það gerist ekki oft þegar sprautur eru nálægt!



Sjáumst í bíó...

Þetta er mjög vel leikin mynd með Jennifer Connely sem var einmitt að fá óskarsverplaun fyrir beautiful mind og hinum ágæta leikara Jared Leto. Þetta er virkilega raunsæ mynd um hvað eiturlyf eru ógeðsleg og hverjar afleiðingarnar geta orðið. Ef þú ert í stuði fyrir góða mynd með einstaklega skemmtilegri myndatöku og spennu þá skaltu fara og taka þessa.

Þetta er ein besta dópmynd síðan Trainspotting. Hún segir frá lífi fjögurra einstaklinga sem öll eiga það sameiginlegt að vera á dópi. Það er alveg ótrúlegt hvernig fólk endar sumt sem er í þessari vitleysu. Hér er fínt lið af leikurum, eins og Jared Leto, Marlon Wayans, Jennifer Connelly og Ellen Burstyn sem að leikur sinn leik meistaralega vel sem bilaða gamla konan.

Ef þið fíluðuð Trainspotting og fílið svona dópmyndir, þá mæli ég sterklega með þessu meistaraverki. Þessi mynd er samt ekki fyrir þá sem eru með viðkvæmar sálir, sum atriðin í þessari mynd tóku mig stundum alveg á taugum. Samt sem áður snilldarmynd.

Eftir miklar hugleiðingar ákvað ég að taka þessa heim með mér og það má segja að ég hafi alls ekki verið fyrir vonbrigðum. Reqiuem for a Dream er hreint útsagt stórkostleg mynd í alla staði og er ja...ein af bestu myndum sem ég hef séð. Darren Aronofsky hefur aðeins gert þrjár myndir ( með Requiem... ), Protoza ( 1993 ) sem ég kannast ekki neitt við og svo Pi ( 1998 ) sem fékk mjög góðar viðtökur þegar hún kom, en því miður er ég ekki búinn að sjá fokkin myndina ( damn ). Í stuttu máli fjallar Reuqiem for a Dream um fjórar manneskjur, Harry Goldfarb ( Jared Leto ), móður hans Sara Goldfarb ( Ellen Burstyn ), kærustu hans Marion Silver ( Jennifer Connely ) og besta vin hans Tyrone ( Marlon Wayans ). Öll eiga þau sameiginlegt að vera forfallnir dópistar. Harry og Tyrone eru báðir smádópsalar, Marion gerir lítið annað en að sprauta sig, og móðir Harry´s, Sara er háð megrunarpillum. Allar þessar fjórar manneskjur þrá eftir ást og því að vera tekin í sátt af samfélaginu. En í blindri leit þeirra allra að hamingju, breytist líf þeirra í hreina martröð og tekur stefnu sem enginn af þeim hafði órað fyrr. Kvikmyndatakan er mjög flott og súrealísk, og fyrri hluti myndarinnar einkennist hálfpartinn af hröðum tökum sem minna mann á eitthvað eftir Guy Ritchie eða eitthvern álíka leikstjóra. Seinnig parturinn hins vegar er allt, allt öðruvísi, myndin verður mun alvarlegri, ógeðslegri ( ég hef gengið í gegnum margt en sum atriði í myndinni voru þvíík ). Allir leikararnir stóðu sig ótrúlega vel, en sú sem stal myndinni gjörsamlega var hún Ellen Burstyn. Hún var hreint út sagt ótrúleg. Jared Leto sem hefur leikið í vægast sagt lélegum myndum ( fyrir utan American Psycho, Thin Red Line og Fight Club-í aukahlutverki í þessum þremur ) stóð sig frábærlega og ég bara vona að drengurinn haldi sig við jafn bitastæð hlutverk. Marlon Wayans sýndi allt aðra hlið á sér heldur en hann hefur gert áður. Maðurinn hefur nánast aðeins leikið í lélegum grínmyndum ( Don´t Be a Menace..., Scary Movie 1 & 2, Senseless, The Sixth Man, Dungeons & Dragons ). Hann er að mínu mati næst bestur í allri myndinni. Frábær hlutaskipti hjá honum í gegnum myndina ( byrjar sem þessi always high karakter en wow, ég get einfaldlega ekki lýst frammistöðu hans seinna í myndinni ). Jennifer Connely var mjög trúverðug og mjööög góð í sínu hlutverki og eins og með Marlon, Burstyn og Leto er hún hér í sínu besta hlutverki hingað til. Handritið í myndinni er til fyrirmyndar, leikstjórnin til fyrirmyndar, myndatakan til fyrirmyndar, leikurinn til fyrirmyndar, ég meina hvað er ekki til fyrirmyndar í þessari? Þetta er djúp og listræn mynd sem ég mæli með fyrir þá sem eru að leita sér að eitthverju bitastæðu en ég vil vara ykkur við, það er ekki létt að horfa á þessa.

Verulega áhrifamikil mynd sem skilur eflaust engan eftir ósnortinn. Myndin finnst mér þó líða fyrir það hve átakamikil hún er. Arronkofsky fer gjörsamlega hafmörum hér á þessum miðli og ekki verður sagt annað en að hann kunni með hann að fara. Hins vegar að mínu mati verður hún of óþægileg til að horfa á í hinu truflaða lokatriði.

Ágæt mynd en þó er Pi betri að mínu mati. Fyrir hlé er hún svona ágætis vídeóspóluskemmtun. Einhverjir trainspotting taktar í myndatöku, klippingu. Eftir hlé fer söguþráður í rugl og viðbjóð en fagmannlega gert fyrir þá sem fíla það.

Allt frá því ég sá meistaraverkið Pi á sínum tíma eftir Darren Aronofsky hef ég haft það á tilfinningunni að þessi maður ætti eftir að gera stórkostlega hluti í framtíðinni. Og núna er loksins komin til Íslands önnur mynd hans, Requiem for a Dream. Ég verð að segja að fyrst í stað leist mér ekkert á hana en myndin vinnur sífellt á því lengra sem líður á hana og eftir að hún er búin fattar maður allt í einu að maður er búinn að vera að horfa á frábæra mynd. Myndin snýst í kringum fjórar aðalpersónur, Sara Goldfarb (stórkostleg Ellen Burstyn), son hennar Harry Goldfarb (Jared Leto), kærustu Harrys, Marion (Jennifer Connelly) og besta vin Harrys, Tyrone (Marlon Wayans). Þau fjögur eiga öll einn hlut sameiginlegt. Þau eru öll eiturlyfjasjúklingar. Harry, Marion og Tyrone eiða deginum í það að skjóta sig upp á kókaíni, heróíni og guð má vita hvað á meðan Sara er orðin háð megrunarpillum eftir að hafa fengið platsímhringingu um að fá að koma fram í uppáhalds sjónvarpsþættinum sínum. Og eftir því sem að fíkn þeirra allra verður sterkari því dýpra og dýpra sökkva þau öll ofan í geðveiki og dauða. Þetta er ekki auðveld mynd að horfa á, sérstaklega ekki hinn hrikalegi lokakafli hennar en ef þú endist út þá fattarðu að þessi mynd hefur upp á gífurlega margt gott að bjóða. Í það fyrsta sýnir hún betur en nokkur mynd síðan sennilega Trainspotting hið ofsóknarbrjálaða andrúmsloft sem aðalpersónurnar þjást af. Aronofsky sýnir þetta með Snatch. stílnum hans Guy Ritchie, semsagt mjög hröðum tökum í mikilli nálægð og súrrealískum myndskeiðum. Fyrst fannst mér þetta vera hálf ómerkileg eftiröpun og brella til þess að tengjast ekki persónunum en eftir því sem leið á myndina fattaði ég það hvað þetta er öflug nálgun við þetta efni. Aronofsky og kvikmyndatökumaðurinn hans, Matthew Libatique, eiga hrós skilið. Hinn parturinn af gæðunum er leikurinn. Ellen Burstyn er hér í sínu besta hlutverki í ég veit ekki hvað langan tíma. Þvílíkt hugrekki sem það tekur að taka svona rullu að sér. Hún er látin líta út fyrir að vera tuttugu árum eldri og 25 kílóum þyngri en hún er í alvörunni. En þetta losar einnig um hömlur útlitsins svo að hún fær frelsi til þess að gera það sem hún vill. Burstyn neglir algjörlega hinn taugabilaða, aldraða eiturlyfjafíkil. Þetta er átakanleg, djúp og kraftmikil frammistaða sem getur ekki annað en snert mann. Ég hef svo sem ekki séð Erin Brockovich en Burstyn hefði verið vel að Óskar komin ekki bara fyrir leikinn heldur einnig fyrir að taka djörfustu rullu síðasta árs örugglega. Jared Leto er einnig stórgóður sem heróínfíkillinn sonur hennar. Leto hefur aldeilis uppgötvast fyrir mér að minnsta kosti. Jennifer Connelly er einnig átakanlegt að fylgjast með í hlutverki góðrar stelpu sem leiðist út í dóphryllinginn með skelfilegum afleiðingum. Og gamanleikarinn Marlon Wayans kemur einnig virkilega á óvart sem skynsamari dópfíkillinn. Maður hefði aldrei trúað af þessari frammistöðu að hann léki venjulega í hálfvitamyndum eins og Scary Movie 2. Þetta er engin poppkornsmynd og ekki búast við að ykkur muni líða alltof vel á meðan þið horfið en þetta er mynd um málefni sem skipta máli og Aronofsky gefur ekkert eftir heldur slær okkur utan undir með bláköldum og hrottalegum raunveruleikanum. Þetta er hugrökk, mikilvæg mynd sem allir ættu að sjá.

Þegar ég horfði á þessa mynd hafði ég lesið dómana sem voru á þessari síðu. Ég bjóst hérna við meistaraverki, en raunin varð önnur. Jú myndin er skemmtilega klippt en þessar klippingar gera myndina of sundurlausa. Reyndar held ég að hún hefði komið betur út sem stuttmynd, en það er bara mín skoðun. En fyrir þá sem vilja sjá góða mynd sem kemur að sama málefni vil ég benda á Sid and Nancy (1986) þar erum við að tala saman.

Requiem for a dream er einhver átakanlegasta kvikmynd sem gerð hefur verið um böl fíkniefna og þau áhrif sem neysla þeirra hefur, ekki bara á viðkomandi heldur á alla aðstandendur og vini. Söguþráðurinn er á sem stysta leið að ungur maður, sem þegar er orðinn ánetjaður fíkniefnum þegar myndin hefst og hjá honum er lífið farið að snúast um ekkert nema næsta skammt. Kærastan hans sem á bjarta framtíð fyrir sér dregst ofan í svaðið með honum ásamt besta vini hans, en þeir eru farnir að selja eiturlyf sjálfir, ásamt því að stela reglulega sjónvarpinu frá mömmu hans. Hún aftur á móti ánetjast örvandi töflum eftir megrunarkúr sem fer úr böndunum, en í þann kúr lagði hún eftir að hafa verið ranglega sagt að hún væri að fara að koma fram í sjónvarpsþætti. Fíknin dregur þetta fólk lengra og lengra niður, og þegar manni finnst eins og botninum sé náð er alltaf hægt að komast örlítið neðar í þessum brjálæðislega rússíbana fíkninnar. Leikstjórinn Darren Aronofsky sýnir hér og sannar með aðeins annarri mynd sinni að hann er búinn að ná fullkomnu valdi á forminu og er tvímælalaust einn af frumlegustu og bestu leikstjórum sem eru starfandi í dag. Öll klipping, stílbrögð, tónlist og kvikmyndataka sameinast í að gera þessa mynd nánast tæknilega fullkomna og ánetjast maður kvikmyndinni eins auðveldlega og persónur myndarinnar ánetjast fíkniefnum. Jared Leto fer með aðalhlutverkið og ferst það gífurlega vel úr hendi, maður finnur virkilega til með honum því hann er ekki slæm manneskja, heldur breyskur maður sem langar til að gera betur en getur það ekki. Marlon Wayans, síðasti maðurinn sem ég hefði haldið að gæti leikið er mjög sterkur í hlutverki besta vinar hans, og kannski eina mannsins sem heldur einhverri sjálfsvirðingu í lok myndarinnar. Jennifer Connelly heldur áfram að sýna manni hversu hugrökk leikkona hún er þegar hún tekur að sér hlutverk kærustu Leto, hlutverk sem minni leikkona hefði fúlsað við en hún eignar sér auðveldlega. Síðast en alls ekki síst verður að minnast á einn stórfenglegasta leiksigur síðari ára, en það er Ellen Burstyn sem leikur móður Leto í myndinni. Þvílíkt og annað eins hefur maður varla séð og reyndar er eina leiðin til að trúa því hversu góð hún er, er að sjá myndina með eigin augum. Það hefði ekki einu sinni átt að vera keppni um hver fengi óskarinn, hún hefði bara átt að fá hann í póstinum. Þessi mynd er einfaldlega skylduáhorf fyrir alla kvikmyndaunnendur, og síðast en ekki síst fyrir alla þá sem hafa einhverntíma haft hug á því að prufa eiturlyf. Þeir hugsa sig tvisvar um eftirá.

Hér er komin önnur mynd leikstjórans Darren Aronofsky, en sumir muna ef til vill eftir frumraun hans PI sem kom út fyrir nokkrum árum. Ekki veldur Requiem for a Dream vonbrigðum sem önnur mynd þessa ágæta leikstjóra og greinilegt að hér er á ferðinni maður sem hefur einstaka hæfileika til þess að gera frumlegar kvikmyndir. Það má segja að í hnotskurn fjalli myndin um nokkrar manneskjur sem lenda á einn eða annan hátt í klóm eiturlyfjafíknar og hvernig fíknin fer úr því að verða tómstundargaman yfir í að rústa lífi þeirra á átakanlegan hátt. Myndataka er ótrúlega frumleg á köflum og klippingu er líka beitt á áhugaverðan hátt til að undirstrika hvernig líf eiturlyfjafíkla gengur nánast eingöngu út á að finna sér næsta skammt. Og ekki eru leikararnir síðri. Jared Leto er hér í sínu besta hlutverki hingað til og Jennifer Connelly fer meistaralega með mjög kröfuhart hlutverk sem margar aðrar leikkonur myndu eflaust ekki treysta sér í. Það kom mér einnig á óvart að sjá Marlon Wayans, sem maður sér yfirleitt bara í ófyndnum grínmyndum, hér í alvarlegu hlutverki og það kom enn meira á óvart að hann virðist geta leikið - og það vel. Frammistaða Ellen Burstyn er síðan eitthvað sem fólk verður bara að sjá sjálft - látum nægja að segja að einhver sanngirni væri í vali á Óskarsverðlaunahöfum myndi akademían hafa afhent henni Óskarinn án þess að hugsa sig tvisvar um. Það er erfitt að tala um einhvern boðskap í myndinni sem slíkan þar sem alls ekki ber vott á predikunartón en það sem er aftur á móti sýnt á mjög trúverðugan hátt er hvernig eiturlyf geta farið með besta fólk og vekur þetta til umhugsunar hvernig þúsundir manna alls staðar í heiminum missa vini, fjölskyldu, heilsu, sjálfsvirðingu og jafnvel líf árlega vegna eiturlyfja. Einhver ágætis gagnrýnandi lét þau orð falla að Reqiuem for a Dream ætti að vera algert skylduáhorf fyrir alla sem geta talist í áhættuhóp fyrir fíkniefnaneyslu og á meðan myndin er sennilega aðeins of listræn til þess að geta skilað sínu til allra er þetta sterkur punktur.